Een nieuwe generatie epitaafschrijvers is opgestaan, getuige de reacties op de Cu2 van de vorige week vermoorde Maja.

**liEve mAyA ** iK zaL aLtiJd aN jE deNkE vEgeTEn dA wOord Ken ik nI** iK houW vAN jouW** kuS kElly**

Deze sticker siert momenteel (maar misschien wordt-ie net nu weggehaald hoor!) de zijkant van de naarstationshalgaande roltrap op het metrostation van Amsterdam Centraal.

Vandaag was het Woonsdag bij IKEA, en ik ging erheen (niet omdat ik een nachtkastje nodig heb hoor!)(omdat ik iemand ken die er werkt)(gratis donut, yeah!). Het was de lange metroreis naar de Bullewijk (met Ajaxbesjaalde 'We gaan een tunnel in! Net als in de fillem.'-coupégenoten) waard. Want er waren mensen op stelten en je kreeg een zaklantaarn bij de uitgang. Je kon kiezen uit vier kleuren, en toen ik de keuze overliet aan de uitdeelmeneer zei hij 'Een groene. Voor de natuur.'

Eerder nog ging ik kijken hoe de IKEA kwa winkel in elkaar zit, want dat vind ik leuk en ik kon Karlijn niet vinden. Je kan (maar eigenlijk moet) een precies uitgestippelde route volgen aan de hand van pijlenopdegrond, om op die manier zo inefficiënt mogelijk de uitgang te bereiken. Intrigerend is dat je diréct verdwaalt wanneer je van de route afwijkt. Ik ruik een complot tegen shortcuts! Zit goed in mekaar.

Ook vét leuk was het winkelende publiek. Zo was er een man die tegen zijn kwa technisch inzicht inferieure metgezelle zei 'Neehee, aan de áchterkant moet je zagen. Aan de voorkant moet je gewoon schuiven.'. En er was een heel klein meisje dat 'Kijk mam, 'love' geschreven in kerstlampjes!' riep, en wier moeder in een reflex reageerde met 'Jaleukhè?', waar ze dus volgens mij geen fuk van meende hè!

Ten slotte zag ik nog ergens 'Spiegel fräck' staan: ik dacht eerst dat er spiegel crack stond, wat dan misschien zo'n spiegel zou zijn waar mensen hun crack vanaf snuiven. Net als in de fillem.

Hiphop is a freedom of expression, not a freedom of depression.

Een lyric van de nieuwe cd van Missy Elliott.

Uit een artikel van Noorderlicht:

Vooroordelen vermoeien het hersendeel voor zelfbeheersing en concentratie. En daar wordt je niet slimmer van. Critici vinden de conclusie te snel getrokken.

Pweh, die critici hebben volgens mij gewoon vooroordelen over dat onderzoek.

Dit heb ik van Chris en bevat een prachtige verschrijving, door eh... Jeff Vice van Deseret Morning News (ooh, Jeffie!).

.....Yet there's no other way to describe this low-budget, suspense-horror film, which manages to throw in more gore than the recent hits "28 days late . . . ," "Freddy vs. Jason" and "Jeepers Creepers 2" combined.

Dit plaatje staat in mijn algebraboek. De schrijver is vermoedelijk een neger.

De videoclip van Traffic, een trancemuziekje dat Dj Tiësto helemaal zelf heeft uitgepoept, is een fucking juweel. Het bestaat uit livebeelden van optredens enzo (of één heel dik optreden: het feit dat hij steeds andere kleren aanheeft komt misschien doordat hij zweetklieren met een eigen willetje heeft) (succesvolle mensen hebben ook alles).

Zie hoe hij als een held door de wandelgangen achter de achteruitlopende camera, eh, wandelt, hoe hij blijft proberen om de handen van zijn publiek de lucht in te krijgen (alsof hij denkt van 'Sjit, zou het me nu ook nog lukken?!'), en hoe het publiek vol naïeve fans inderdaad alles doet wat Tiësto doet. In de handen klappen? Ja hoor, huppakee! Men klapt! (In de handen...)

Het mooiste vind ik nog hoe Tiësto met zijn hele logge lijf rampestampt op de inspirerende vierkwartsmaat van zijn eigen muziek. Zie de foto en ontken eens dat het hem siert.

I broke your television zegt:
de spreekbeurt startpagina!
Had ik dat ook maar gehad!

(Spreekbeurt vandalisme, gevonden via mijncomputertje.net)

De tagline van Tears of the Sun, een nieuwe film met Bruce Willis, luidt "He was trained to follow orders. He became a hero by defying them.".

Vanmorgen ging er in de trein een baby tegenover me zitten. Een half uur lang zat ik in zo'n ontzettend gore babygeur die je normaal alleen ruikt op plaatsen waarvan je weet dat je er niet elke dag zult zijn om in Amsterdam te komen. Ik werd elke minuut wel een keer geschopt. Dat zijn dus dertig schoppen hè! Door keihard in mijn boek te kijken kon ik niet voorkomen dat ik gezien heb hoe ze een gelig sapje van haar kin liet druppelen en hoe de Metro de meedogenloze scheurgraagheid van haar -ongetwijfeld plakkerige!- vingers moest ondergaan. De hele reis kon ik weinig meer doen dan hopen dat het volgende station het hare zou zijn. Het enige dat ze me niet heeft aangedaan is op mijn broek poepen. Toen ze eindelijk de trein uitging en me nog een laatste schop gaf realiseerde ik me dat dikke, zweterige treinoma's of Indische vrouwen met net zo Indische muziek op hun walkmans zonder volumeregelknoppen zo erg nog niet zijn.

Dit is al een beetje oud nieuws, maar vanwege de klassieke status die de foto inmiddels bij mij verworven heeft hoort-ie hier ook. Tsjek de tsjik achter Wouter! Wat ze aan het doen is weet ik niet, en dáárom hou ik van haar.

Chris wees me op de bonte verzameling afschuwelijke quotes die Television Without Pity gejut heeft uit de onlangs in Amerika gepremièreerde tv-serie Tru Calling, het stervehikel van Eliza Dushku. Ze zijn prachtig! Net5 of welke andere pretentieuze kwaliteitszender dan ook: koop deze serie aan, dammit!

° Mom was murdered in front of you. What part of that is okay?
° I've got a drinking game. It's called, 'You graduated from college, and your family didn't show up.'
° Congratulations! Yesterday you were an ethics violation, and today you are a faculty girlfriend.
° Bottom line -- most of these people shouldn't be dead yet.
° Hey, Tru. Remember when it didn't take the anniversary of her death to get the three of us together?
° They did this to you? Those guys you were playing cards with? (mijn favoriet! (L)!)
° Maybe I couldn't save you. But maybe, just maybe, this is your way of saving me.