Er was gister in mijn flat een earlie naaineties party. Elke muzikale oorlogsmisdaad uit begin jaren negentig werd daar gedraaid, met als gevolg een publiek van onder andere hossende, joelende en hakkende jongens. Ik had het heus wel soms op tv gezien. Maar toch realiseerde ik me eigenlijk nooit dat het ook daadwerkelijk in het echt gebeurde. Heb ik ook altijd als ik voetbal op tv zie. Gister realiseerde ik het me dus wel, en het voelde als een klap in het gezicht. Maar dan wel in iemand anders' gezicht: dat je die klap erg vindt, maar ook weer niet zó erg, want je eigen wang doet lekker geen zeer. Mental Theo zou met trots even wegkijken van het langzaam doodbloedende varkentje onder zich, en 'wooooooooooooooooooooeh!' schreeuwen. Ik kén Theo.

Maar een nog imposanter schouwspel was wat een groep meisjes tijdens een liedje van Ace of Base liet zien. Met bloedserieuze, ietwat verveelde gezichten maakten ze subtiele dansbewegingen (linkerbeen stukje naar voren, rechterbeen dan ook maar, linkerschouder omhoog, linkerschouder maar weer omlaag) en bij de refreintjes bewogen hun lippen ook nog gezellig mee met de inspirerende teksten van het onvolprezen Zweedse collectief. Met z'n vijven toonden ze me op deze manier een briljante want rake parodie op hoe wij met z'n allen waren, zo'n tien jaar geleden. Alles klopte, tot in de details. Eentje had zelfs een sjirtje aan met de tekst: 'I'm sorry, did I look interested? I'm not.' Ik hoop dat ik ze ooit tegenkom in de lift.

Dat ik puur uit antropologische overwegingen naar dit feest ben gegaan moge duidelijk zijn. Maar tering de fuk hee, wat heb ik een kater!!!!!!!!!!!!