Mijn enige lichtpunt tijdens de uitgestrekte studeerorgie die ik dezer dagen hou is het feit dat matrixalgebraïsche vergelijkingen gewoon vergelijkingen zijn zoals jij en ik. (Met jij bedoel ik dan jij, het interscalaire matrixproduct dat naast me zit met een kopje thee, en niet jij, mijn lezer. Ik ben me ervan bewust en heb er in redelijke mate vrede mee dat mijn lezers mogelijk wél levens hebben.)

Dus ik weet: ik moet mezelf gewoon blijven wijsmaken dat matrixalgebraïsche vergelijkingen ook maar mensen zijn, en dat zij hun haar ook weleens stom hebben zitten. Daarom heb ik dit op de koelkast geplakt:



Elke keer als ik dan een Twix uit de koelkast ga pakken en dat zie dan roep ik bezield van "Yesss rotzak met lekker stom haar! Moewhaha ik ga je oplossen!". En dan eet ik die Twix op en voel ik me dik en raakt mijn honger- en verzadigingsgevoel geheel verstoord waardoor mijn eetpatroon chaotisch wordt wat ik probeer te verbergen zodat ik langzaam maar zeker een goed functionerende en een ongeordende kant ontwikkel waardoor mijn hele leven één grote façade wordt waar niet makkelijk doorheen geprikt kan worden. Daarna gooi ik het Twixpapiertje netjes in de prullenbak want een opgeruimd huis is een net huis, dames en heren!