Ik hahaháát kinderen.

Ze zijn dom en ze stinken en ze zijn saai. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ze huilen en ze houden van de trein en ze zeuren en ze rennen en ze plassen in bed en ze gillen en ze willen aandacht en ze boeren en ze komen vroeg uit bed en ze verscheuren dingen zonder reden en ze hebben dikke wangen en ze hebben K3-rugzakken en ze raken opgewonden van het zien van een koe en ze piepen en ze hebben plakkerige vingers.

Je kunt je dus voorstellen dat ik het niet zo leu- oh, en er komt snot uit hun neus.

Je kunt je dus voorstellen dat ik het niet zo leuk vond dat er gisterochtend in de trein een hele roedel om me heen kwam zitten. Hoewel de conducteur me er nog op wees heb ik mijn zenuwstelsel aan het einde van de rit in de coupé laten liggen, want bruikbaar was hij toch niet meer.

Mijn lievelingstreinbezigheid (het luisteren naar en lipsyncen van Crazy Chick van Charlotte Church) ging deze keer zo:

I think I'm crazy
Think I'm stupid
Must have lost my mind
Wonder what I'm thinking lovin' you
'Cause boy if you were mine
I'd really go insane
You'd be my favourite thing
I'd go ballistic
Yeah, you're making me a crazy moeten we er hier al uit mama? Mama? Geef eens antwoord mamaaaaa

Dat je lippen opeens 'mamaaaaa' doen, dat is het ergste dat je kan overkomen in het openbaar. Op acute lepra na, misschien.

Nu denk je misschien Marten je bent zelf ook een kind geweest. Nou mooi niet.

En ze lachen stom.

En ze zeggen dingen waarvan je denkt ja duh.

Ze lusten geen groente en ze zijn de reden dat er mannen in Donald Duck-pakken bestaan en ze hebben vingers in hun mond en ze willen snoep en ze geloven in spoken en enge monsters onder hun bed en ze kunnen Kim Lian hebben op de vroege morgen en ze zingen en ze huppelen en ze willen niet naar bed en ze worden snel vies en ze schrijven onleesbaar en ze willen ijs en ze zijn roze en ze knoeien met eten en ze willen altijd per se op knopjes drukken.