Zeg. Er staat een hond voor de universiteit.

Met een riem om, maar niet vastgebonden en met een blik van algemene achtergelatenheid in de ogen. Superzielig! En hij kijkt hongerig. Heel hongerig, ik bedoel: hij keek hongerig naar mijn sigaret.

Van wie is die hond? Heb je je hond daar achtergelaten, eigenaar van de hond? En zo ja, kutlul, wil je je hond weer ophalen?

De receptionist van de universiteit zei dat de eigenaar vast even aan het pinnen is, maar receptionisten wijten dierenleed wel vaker aan elektronisch betalingsverkeer en ik vind dat gewoon niet geloofwaardig meer.

UvA, Roeterseiland, voor de ingang van het E-gebouw. Een hond. Een lieve zielige achtergelatene. Kom helpen! Ik ga hem de hele dag in de gaten houden.

Update: hij is weg! Voor mijn gemoedsrust ga ik er even van uit dat hij is meegenomen naar een boerderij met veel, veel land waar hij nu onophoudelijk achter kippen aan het rennen is. (Ik ga voor mijn gemoedsrust altijd uit van zinnen waarvan je weet dat er iets niet aan klopt maar er niet achter kunt komen wat.)

Het is weer een zuur stukje geworden, maar omdat het over yoghurt gaat lijkt dat me niet meer dan logisch.

Met al die poepbevorderende yoghurtdrankjes die in de afgelopen maanden op de markt zijn verschenen zou je bijna vergeten dat poepen vies is en dat we dat vroeger altijd met de deur op slot deden. Na het chique raken van de bilspleet is dat wat eruit komt nu echter het nieuwe groen. En soms groen.

De website van poepdrankjesmarktleider Activia meldt het volgende:

"Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, dat het eten van Activia bijdraagt aan een evenwichtige samenstelling van de darmflora en helpt het spijsverteringsritme te bevorderen."

Die zin heeft vorige week de publieksprijs gewonnen op het Internationale Misplaatste Komma-festival in Toulouse, maar dat is niet waarom ik hem aanhaal. Ik snap niet waarom de spijsvertering per se bevorderd moet worden. 'Ja een opgestopt gevoel,' zegt de mevrouw in de reclame. 'Je welvarendheid heeft een zeurend varken van je gemaakt,' zeg ik tijdens de (toevallig zelfde) reclame.

Mijn lievelings is de mevrouw die zegt dat ze dankzij Activia 's avonds nog fit is. Waar ze dan blij mee is. Speciaal voor die mevrouw, mijn lijstje met de allerergste dingen ter wereld:

1 Kinderen in oorlog
2 Mensen die 's avonds nog fit zijn
3 Bagatelliseren

Mocht je vandaag heel toevallig
(Op dees’ held’re dag in maart)
Volstrekt buiten je verwachting
Wakker worden met een staart,
Gil dan niet als tante Cora
(Want die gilt altijd zo raar) t,
Hou je rustig, tel tot tien en
Hinnik zwierig als een paard.

(Ik jok, ‘t is vandaag niet helder
‘K zie amper de Bijlmer Ba-
jes en ook de A10 niet maar
Eigenlijk zei ik ook held’re en niet heldere dus het zit wel goed zo.) (Ja.)

Omdat ik altijd vol verbijstering kijk naar hoe de meneren van Popjustice en Troubled Diva als belachelijke nerds enthousiast hun eigen lijstjes met favoriete liedjes bijhouden, inclusief (ja dit geloof je niet) nieuwe binnenkomers, stijgers en zakkers, ga ik dat nu ook doen.

Maar muzieklijstjes van anderen zijn altijd stom, dus je moet er niet naar kijken. Daar links. Niet kijken daar links.

Ik doe het denk ik ook meer voor mezelf hoor, dat lijstje. Of tenminste, dat is waar mijn innerlijke pretentie me van probeert te overtuigen. Wat hem aardig lukt. Ik doe het namelijk ook meer voor mezelf, dat lijstje.

Maar ik vind eigenlijk dat iedereen zo'n 'dit zijn de liedjes die ik nu het vaakst luister'-lijstje hoort bij te houden, omdat je dan volgens mij een goed beeld krijgt van hoe die iemand dan is. Als iemand bijvoorbeeld iets van Radiohead in zijn of haar lijstje heeft dan weet je dat je overtuigd je neus kunt dichtknijpen en "Pfoewie, ga jij eens even uit mijn leven vandaan!" kunt roepen.

Dat was natuurlijk maar een voorbeeld. Radiohead is een fantastische band. I jumped in the river and what did I see? Black-eyed angels swam with me. Geniaal! *katzwijm*

VATICAANSTAD - Zieke kerkvorst Paus Johannes Paulus II, bij wie tijdens een ziekenhuisbezoek eerder dit jaar terrischiavonio geconstateerd is, was zondag na de paasdienst niet in staat zelf de traditionele paasboodschap voor te dragen en besteedde die verantwoordelijkheid uit aan de paashaas, de 'tweede man' van het Vaticaan.


Velen op het Sint Pietersplein begonnen te huilen en applaudisseren toen de paashaas voor het raam verscheen.

"In tegenstelling tot wat veel mensen denken," begon de paashaas, "zijn hazen en konijnen geen knaagdieren."

De paashaas riep verder op om royaal solidariteit te betonen met de massa's die ook nu nog lijden onder de matige worteloogst, mixomatose of het uitblijven van een dvd-release van Waterschapsheuvel.


Het was niet de eerste keer in zijn 26-jarige pontificaat dat de paus de traditionele paaszegen uit liet spreken door iemand in een dierenkostuum: in 1983 verscheen ter gelegenheid van de release van Octopussy een kardinaal in inktviskostuum aan het raam, zoals te zien is op deze archieffoto.

Net op het Amstelstation: "De intercity naar Arnhem en Nijmegen zal niet verder rijden dan Arnhem, omdat dat de mooiste stad van de wereld is. Hebben we dat, conducteur in Martens trein vannacht?"

Close To You van People Like Us

Hoe je zelf zulke muziek kunt maken:

- Knip met een kartelschaar oom Hans' Golden Songs of Beauty about Clouds and Birds and Stuff Vol. 6-plaat op in tweeëndertig stukken;
- Vraag de dichtstbijzijnde koe om een etmaal op die stukken te kauwen;
- Geef ze vervolgens samen met een prittstift aan je autistische buurjongen.

Het vreemde is dat dit geheel van onsubtiel in elkaar doorresonerende flarden oude muziek zo blinkend wonderschoon is dat ik er wanneer ik niet op mijn hoede ben bij moet huilen als een net van een roestig klimrek afgevallen meisje van vier. Mooie muziek kan voor iemand die niet van mooie muziek houdt niet mooier worden dan dit. Muzieksgewijs.

(Het album waar dit liedje vanaf komt heet Abridged Too Far en is hiero in zijn geheel - en geheel legaal, mocht je geheel uit principe aan illegale mp3-geheelonthouding doen - down te loaden.)

Daar ren je dan over de Coolsingel, midden in de nacht.

Oké oké, ik geef het toe: jij was het niet, ik was het. Maar ik had een reden en jij niet. Ik moest de eerstvolgende nachttrein halen, anders moest ik een uur op het station wachten. En met die Phil Collins-posters overal, pfoe.

Dus ik ging over de Coolsingel van pufpufpuf. Ik rende precies net zo hard als dat ik nadacht over waar ik nou eigenlijk mee bezig was. Filosofische gedachten combineren met alertheid op omhoogstekende stoeptegels is een behoorlijke uitdaging. Maar ik zou ervoor beloond worden, want de treinreis die erop volgde was zo mooi dat ik het niet eens erg vond dat hij door de ingang van de zomertijd een uur langer duurde dan normaal.

Een chronologisch verantwoorde opsomming van dingen waar ik in de nachttrein met mezelf om moest lachen:

- Het meisje dat met haar vriendinnen naar de skihut geweest was, dat bij het vijf minuten stilstaan op Den Haag HS zei van "Ik heb het idee dat we naar Oostenrijk gaan. Toen stond de trein ook de hele tijd stil."

- De vrouw wier staat van dronken zelfmedelijden haar toeliet de onvrede met haar leven hier in de nachttrein op haar vriendin los te laten: "Het is niet mijn huis, het is ons huis. Het is niet mijn keuken, het is onze keuken. Het is niet mijn KPN-rekening, het is onze KPN-rekening."

- Van de lichtgevende letters op de gevel van een ministerie was een e stuk, waardoor er nu in foutloos allochtoons "ministerie van social zaken" stond.

- Het skihutmeisje: "Ik heb een zebra met roze kant, maar die lubbert." Het is mogelijk dat ik dit verkeerd verstaan heb.

- Leiden. Ik moet altijd lachen om Leiden.

- "Het is niet mijn bankstel, het is ons bankstel."

- De conducteur die omriep van "Dames en heren, we naderen Amsterdam, de mooiste stad ter wereld. Ladies and gentlemen, we're approaching Amsterdam." Wat was dit? Dacht hij soms dat Engelstaligen al wel weten dat Amsterdam de mooiste stad ter wereld is, en dat Nederlandstaligen misschien nog twijfelen tussen Amsterdam en, zeg, Arnhem?

- De tientallen, zo niet tientallenendannogwat mensen die op Amsterdam Centraal aan het wachten waren op De Eerste Trein. Oh, hoe vaak ik dat ook wel niet gedaan heb. Tientallen, zo niet tientallenendannogwat keren. Nu kon ik zo hops op mijn fiets stappen om mezelf een kwartier later mijn bed in te werpen. Dat er over mijn fiets heen geplast was doet hier even niet ter zake.

Hmmmwrrrummmmm! Gouranga Gouranga Gouranga!

Jip liep in de tuin en hij verveelde zich zo. En zij speelden vader en moedertje. Maar kijk, wat zag hij daar? De andere dag in Jannekes tuintje. Een klein gaatje in de heg. De ene dag in Jips tuintje. Wat zou er aan de andere kant van de heg zijn, dacht Jip. Jip en Janneke speelden samen. Een paleis? En zo gebeurde het. Een hek? Dan mag je samen spelen. Een ridder? Maar je moet eerst netjes de voordeur uitgaan en bij Janneke de voordeur in. Hij ging op de grond zitten en keek door het gaatje. Zo, zei Jips vader, nu heb je een buurmeisje. En wat zag hij? En samen hielpen zij Jip weer terug. Een klein neusje. En Jannekes vader kwam aanlopen in het andere tuintje. En een klein mondje. Daar kwam Jips vader aangelopen in het ene tuintje. En twee blauwe oogjes. En hij gilde. Daar zat een meisje. En Jip huilde. Zij was net zo groot als Jip. Jip zat vast. Hoe heet je? vroeg Jip. Maar het hielp niet. Janneke, zei het meisje. En toen aan zijn andere arm. Ik woon hier. En Janneke trok aan zijn ene arm. Gisteren woonde je nog niet hier, zei Jip. En toen zat hij vast. Vandaag woon ik hier, zei Janneke. En toen zijn andere arm. Kom je met mij spelen? En toen zijn ene arm. Ik zal door het gat kruipen, zei Jip. En hij stak eerst zijn hoofd door het gat.

Eeidn.

Ik had al zo'n goeie dag door wakker te worden van de zon op mijn gezicht, het lekkerste broodje pindakaas met vlokken aller tijden te eten en van Marilou van Lijn 4 te horen dat het morgen goede vrijdag is en ik dus vrij heb (en dat ik daarom dat personage uit GTST maar even moet raden en doorbellen zodat ik morgen lekker een terrasje kan pakken, 4300 euro mensen dat is bijna 9000 gulden), toen ik een spammailtje kreeg dat de hele essentie van mijn bestaan in een nog lichter licht zette:

Call out Gouranga be happy!
Gouranga Gouranga Gouranga ....
That which brings the highest happiness!

Je begrijpt: ik ga een weiland zoeken om koprollen in te maken.

(Het is de scène waarin de velociraptors worden gevoerd en een parkwachter een levende koe hun kooi intakelt.)

Babylama: Hmmmwrrrummmmm!

Mevrouw uit de C1000-reclame: Oh ja. In deze scène wordt de toon van de film een stuk donkerder. Wat is dat, een koe of een stier? Het zou ook houtsnip kunnen zijn. Ja. Houtsnip.

Ross uit Friends: When I see a man doing a job like that, I wonder what Chandler does for a living.

Babylama: Hmmmwrrrummmmm!

Ross uit Friends: No, that's not it. I think it was something with numbers.

Mevrouw uit de C1000-reclame: Kip?!

Ross uit Friends: No, but Chandler and Joey used to have a chicken. And I - heh - was married to a lesbian.

Mevrouw uit de C1000-reclame: Hahahahaha!

Babylama: Hmmmwrrrummmmm!

Mevrouw uit de C1000-reclame: Even koffiepauze hoor.

Ross uit Friends: Yeah, I'd like a coffee break. I used to drink coffee with my friends all the time. Monica likes cleaning.

Regisseur: Hee hallo mensen, gaan we wel even door met waar we voor betaald worden?

Ross uit Friends: WE WERE ON A BREAK!

Mevrouw uit de C1000-reclame: Het is in elk geval géén fazant.

Babylama: Hmmmwrrrummmmm!

(meerrrrr)

Ik was blij verraster dan ooit toen ik net tijdens mijn pauzerondjeloop zag dat Artis de lama's buiten heeft gezet. Na de meteorologische en kalendriaire lente is nu dan ook eindelijk de lamalente begonnen.

Het waren blije lama's, want lama's die blij zijn doen van hmmmwrrrummmmm! en ik heb heel wat hmmmwrrrummmmm!s gehoord.

Nooit eerder ging ik in zo'n kleine mate terug naar mijn les.

De eerste dag van de lamalente hoor je niks te doen wat je hoort te doen, dus moet je ook niet doen wat je hoort te doen omdat je dat zou horen te doen omdat het de eerste dag van de lamalente is. Je moet alleen dingen doen die te maken hebben met ofwel zon, ofwel parkbankjes, ofwel stuifmeel. Ik weet niet zo goed hoe je een zinsconstructie met 'ofwel' maakt, maar nou en! Hmmmwrrrummmmm!

Het waren ook nog eens babylama's. Huppelende, hmmmwrrrummmmm!ende babylama's. Waar was mijn digitale camera toen ik geen geld heb voor zo'n ding.

1. biogeografie: de leer van de verspreiding van levende wezens over het aardoppervlak, want je moet met een serieuze beginnen
2. biogenesis: Phil Collins na leren bouwen uit dode dieren
3. biobakolologie: op de campus races leren houden in bakken voor groente-, fruit- en tuinafval
4. bioscoopreclame stom leren vinden: is minder zwaar dan het wellicht klinkt; de belangrijkste te leren les is je duim omlaag doen als het woord 'biertje' valt
5. bionische organen overgooien: de elementaire les hier is dat nieren niet organisch hoeven te zijn om uit je handen te kunnen glibberen
6. biogas maken: vak dat in strikte samenwerking wordt gegeven met het cateringbedrijf op de campus
7. biopsies doen: CSI nadoen en dan van tevoren ruzie maken over wie de hippe afroneger mag zijn
8. biogarde: yoghurt met voornamelijk rechtsdraaiend melkzuur
9. bioluminesentie leren schrijven: er hoort nog ergens een c in volgens mij
10. woorden die met 'bio' beginnen opzoeken in de Van Dale

(meerrrrr)

Chick Habit van April March (offline)

Wèèèh wèèèh wèèèh!

Mijn nieuwe lievelingsprogramma is sinds een week of een half The Bold and the Beautiful.

Het geeft niet dat het slecht is, want slechte televisie is de nieuwe televisie. Al die manipulatief gemonteerde realityseries tillen de televisiegeschiedenis elke week naar een hoger dieptepunt en zijn niettemin supermegapowerpopulair. En hee, ik kijk ze zelf ook. Behalve als er Belgen inzitten, want dat is gewoon verkeerd. (Ondanks dat 3,1% van mijn weblogbezoekerts Belg is kan ik dat gewoon zeggen want vroeger op school leerde ik altijd dat Belgen niet kunnen lezen en alleen plaatjes kunnen kijken.)

Het mooie eraan 1: de dialogen

In The Bold and the Beautiful is niemand het ooit met elkaar eens, wat in elke afzonderlijke scène leidt tot dialogen die structureel overeenkomen met deze voorbeelddialoog tussen A en B:

A: Ze is vreemdgegaan.
B: Ja maar iemand had een pil in haar drankje gedaan.
A: Dat neemt niet weg dat ze vreemd is gegaan.
B: Dat is waar, het blijft vreemdgaan.
A: Ja maar hallootje, iemand had een pil in haar drankje gedaan hoor! Letten we wel even op!!!

(A is trouwens een hottie.)

Het mooie eraan 2: de waar waren we ook alweer?!-uitleg

Elke keer als er reclame is geweest moet er duidelijk gemaakt worden waar de scène ook alweer over ging. Dit is bij elk televisieprogramma zo, maar The Bold and the Beautiful heeft de beste tactieken van allemaal.

1. De What do you mean?-techniek. ('What do you mean, "I'm pregnant with a jellyfish's baby"?')
2. De Is that what you just said?-methode ('A giant nectarine is rampaging the city streets? Is that what you just said?')
3. De You can't just...-werkwijze ('You can't just do what you did right before the commercial break.')

Het mooie eraan 3: de Sheila

Deze week ging Sheila Lance vermoorden door hem in zijn appartement op te sluiten met een zwerm boze bijen. (Zo vermoorden ze elkaar altijd in The Bold and the Beautiful: de enige afwijkende moord ooit was iemand die in zijn appartement opgesloten werd met een kudde boze gnoes.)


Sheila met haar bijen

Het was van een ongekende briljantheid hoe Sheila tijdens het verzamelen van de bijen, het vastzetten van de deur en het de bijen uiteindelijk door het raam dingesten haar motief uit de doeken deed. Hardop. Voor. Ja, voor niemand dus. Oh. Zo mooi.

Ik leg het denk ik verkeerd uit. Nu lijkt het alsof ik geniet van hoe slecht het is, maar oh oh oh nee, ik hou hier oprecht van. Kopspijkers kijk ik om te genieten van hoe slecht het is. The Bold and the Beautiful daarentegen is televisie om tevreden spinnend te kijken. Ik wil er een poster van. Prachtig om te hebben, fantastisch om kado te krijgen. Ik ben jarig vandaag.

Speciaal voor mijn Belgische lezers:

- Eerste kievitsei vertrapt

- Condoleezza Rice vraagt Pakistaanse president Musharraf om hoofdstad Islamabad te hernoemen naar Religiouslyneutralabad

- Bin-Jip breekt na slechts een week in bioscopen te draaien al geen enkel record

- Vaticaan roept op tot Da Vinci Code-boycot; literair verantwoorde deel van wereldbevolking slaakt collectieve zucht van opluchting

- Inrichting nieuwe huis Hirsi Ali in islamitische kring negatief ontvangen

- Iets met Michael Jackson

Sander dacht dat hij mijn weblog wel kon gebruiken om reclame te maken voor het feestje waar hij binnenkort met This Jockey gaat draaien, want zo'n slet is hij wel. En daar had hij gelijk in, want zo'n slet ben ik wel.

Als lezer van onderstaande flyer dien je hersenfolterende zinsdelen als 'Prodigy in het kwadraat' en 'beukende beats knallen je om de oren' middels een sierlijk voor het gezicht bewogen hand te negeren. Alleen dat van This Jockey moet je lezen: dat heb ik geschreven en ik ben leuk.




Ik ga derheen! Ik moet wel want ik sta op de gastenlijst en als je dan niet komt opdagen dan komen ze achter je aan. Te paard.

Kutmarokkanen met hun gezijn ook altijd!

Dit is een beetje een zeikerig Live Journal-stukje geworden maar omdat ik er een half uur over gedaan heb zul je het lezen ook. Morgen een geit met een hoed.

Het is een verhaaltje over mijn stalker. Omdat ik er trots op ben dat ik een stalker heb.

Toen ik tot een jaar geleden nog bij mijn ouders woonde en elke dag met het openbaar vervoer naar Amsterdam moest deelde ik regelmatig een bus met een jongen die me elke keer onophoudelijk bleef aanstaren, ongeacht de vastberaden zenuwachtigheid waarmee ik op mijn beurt naar de lambda’s in mijn wiskundeboek staarde. (Het vooralsnog enige nut van lambda’s dat ik tijdens mijn studie heb kunnen ontdekken is dat ze prima, nee: ideaal staarmateriaal zijn.) Nu denk je misschien: had je dan niet gewoon augurk op je gezicht, dat hij zo staarde. Nou, heus niet al die keren denk ik dan.

Later begon ik terug te staren. Hij was immers de enige hipster in de hele verder door G-star gesponsorde bus, heeft het meest geslaagde kapsel in de geschiedenis van de mensheid en beschikt bovendien over ogen om urenlang in te verdwalen.

Maar ik kreeg nog veel vaker zijn doordringende blikken voor mijn kiezen, want dat had ik niet voor het kiez- want daar had ik zelf niks over te zeggen. Op het Koningsplein, in de Hennes, in de 11, in mijn dromen, nog een paar keer in de Hennes, in Tivoli.

Ik wist nauwelijks wat ik zelf in Utrecht deed afgelopen zaterdag, laat staan wat hij. Ik was er met Sander, en via Sanders Ivan Smagghe-t-sjirt en slechts twee uitgewisselde beleefdheidszinnen vroeg hij me om een keer uit te gaan en mijn nummer.

Ik snap niet waarom er altijd zo negatief over stalkers gedacht wordt. De onbegrensde schaamteloosheid van het dat doen verdient wat mij betreft juist respect, en veel van dat. Ik wil hierbij daarom stalkers publiekelijk tot 'woeh' benoemen. En stoer doen met het feit dat ik een stalker heb.

Ik wou dat ik zo weinig schroom en zo veel pro-activiteit had. Dan was mijn reis naar Tokio al volledig voorbereid, had ik vaste woonruimte in Amsterdam, waren Chris en ik allang zakenpartners, had ik nu een broek aan, ging het zo zo zoveel beter met mijn studie en zou ik vannacht geen pannetje met pastasausresten in mijn bed hebben gevonden. De grappigste bewaarde ik voor het laatst. Terwijl het eigenlijk helemaal niet grappig is want die moet ik nu dus gaan afwassen.

Morgen een geit met een hoed.

B-U
"met deze skibril valt mijn U-vormige mond minder op"

q:(
"dit petje maakt me sip"

q:)
"dit petje maakt me haakje sluiten"

tonijn:-S
"wat ligt er op mijn hoofd?!"

q:<
"dit petje maakt me... getver ik ruik vis"

:#D
"ha, wat een gekke neus heb ik"

Maachingu Maachi van Halcali is speciaal ontworpen om op korte termijn een platte, sexy buik en een slanke taille te kunnen krijgen. Uit een test van een toonaangevend damesblad is gebleken dat dit liedje het beste afslankproduct op de markt is. Het maniakaal voor de spiegel staan dansen dat onvermijdelijk met de beluistering ervan samengaat verbetert uw stofwisseling en helpt u vet te verbranden. U raakt uiteindelijk net zoveel kilo's kwijt als u zelf wilt, in slechts 5 minuten en 21 seconden per dag. Maachingu Maachi is opvouwbaar en gemakkelijk op te bergen.

Maachingu Maachi van Halcali (offline)

·Het was stijlicoon Willem van Oranje die de kraag-om-nek weer terugbracht in het modebeeld. Aanvankelijke scepsis veranderde al snel in een landelijke herbeleving van de sixties. Van Oranje's favoriete programma was De Modeveldwacht.
·De vogelschijt op zijn hoofd is een raadseltje van de kunstenaar; Dan Brown schrijft er momenteel een boek over.
·Hetero's stonden vroeger ook weleens zo met hun knie naar voren. Het waren andere tijden.
·Een cape kleedt af; het is daarom dat hij Willem de Zwijger werd genoemd en niet Willem de Dikkekonthebbert.
·Op zijn borst is een klein zakje te ontwaren: hier bewaarde hij zijn usb-stick in.
·Het extra mannelijke zwaard dient ter compensatie voor de broek/maillot-combinatie.
·De vorig jaar verschenen biografie over Willem van Oranje, Van Oppositie naar Opstand, is vernoemd naar zijn hond Van Oppo.

Allochtonen die een inburgeringscursus moeten doen moeten van alles leren over wie Willem van Oranje was. Ik, als Nederlandernederlander, weet precies drie dingen over Willem van Oranje:

1. Hij was koning een keer.
2. Hij had een paard, getuige dat standbeeld van hem in Den Haag.
3. Paarden poepen op straat.

Ook moeten inburgeringscursisten het Wilhelmus leren. Ik denk dat het iemand verplichten tot het leren van het Wilhelmus het meest harteloze is wat je kunt doen, als mens. Misschien op het verdrinken van puppies na, en dan moeten ze wel héél schattig wezen. Het Wilhelmus moet het lelijkste liedje aller tijden zijn, en ik heb The Scientist van Coldplay wel eens gehoord, dus ik weet waar ik het over heb. Oh, stel je toch eens voor dat je als politiek vluchteling uiteindelijk in Nederland terechtkomt en het Wilhelmus moet leren. Het tietende Wilhelmus.

Maar het ergste van integratie vind ik nog de allochtonen die Nederlandsige dingen doen die zo zo zooooo niet passen bij hun ras. Wortelverloochening is het sociaal-culturele equivalent van een op straat poepend paard.

Een paar nare allochtonen die ik in de afgelopen weken heb meegemaakt:

• Een Paki die met een doorjeknieënzakloopje en Eminempet over het perron liep;
• Een Surinaams meisje dat aan haar evensurinaamse vrienden vroeg of ze gister nog De Vrienden van Amstel Live gezien hadden;
• Een Marokkaan die me hielp met het maken van mijn fiets.

Oh. Kramp in mijn hersens krijg ik ervan. Pakistanen horen in een hoekje schuchter in hun wiskundeboek te turen, niet stoer te doen! Surinamers horen het over muziek waar je je kont op kunt schudden alsof je leven ervan afhangt te hebben, niet over afgrijselijke witte muziek uit de riolen van de Nederlandse popwereld! En Marokkanen horen mensen die met zwarte strepen op hun gezicht over hun fiets gebogen staan gniffelend voorbij te lopen, verdomme!

Dat ik blij ben dat ik geen bobbel meer in mijn achterband heb neemt niet weg dat ik me afvraag... waar gaat het toch heen met dit land?!

AARRRRRRRRRRRRRHHHHGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRGGGGGGGG
GGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGRRRR
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
RRRRRRRRRRRRHHHHHHHHHHHHHHRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
GGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAARRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
RRRRRRRRRRRGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGRR
GGRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

1. "De Cliënt: Zelfde Titel, Nog Belabberdere Schrijver"
2. "Gewichtsbewust Koken met Jamie Oliver"
3. "'Belabberdere' Is Geen Woord: Nederlands Leren van Een Zure Ouwe Lul"
4. "Op Bladzijde 431 Blijkt Dat Berend de Moordenaar Is"
5. "Het Officiële Cash & Carlo-Fanboek"
6. "Als Je Aandacht Wilt, Strijdlustige Feministe, Zul Je Toch Echt met Je Borsten Moeten Schudden"
7. "De Hoofdpersoon Irriteert Al na Tien Bladzijden, Ja Sorry"
8. "We Moeten Een Chi-Square-Verdeling Smurfen: SPSS Leren met Potige"
9. "Pandaberen Vangen"
10. "Rollen in Lamapoep: Een Beginnersgids"

Monster van top tot teen gemaakt van snot: "Ik besta lekker wel!!!!!!!!!!"

Ja, nee, sorry. Het was een goedkope aandachtvasthoutechniek.


Monster van top tot teen gemaakt van snot: "Ja fuk hee!!!!!!!!!!"

Roooaaaaar! deed de draak.
Akakakakakak! deed de velociraptor.
Kijk naar me ik ben leuk kijk naar me! deed Wendy van Dijk.

Gillend rende ik weg, met de snelheid van een reekalf op de vlucht voor een hongerige leeuw.

Ah, een slimmerik! concludeerde de draak, wat papier aan elkaar nietend.
Ja, hij doet een reekalf op de vlucht voor een hongerige leeuw na! concludeerde de velociraptor.
Kijk naar me ik ben leuk ik ben een kijkcijferkanon kijk naar me! concludeerde Wendy van Dijk.

Vervolgens dreef hun meedogenloze bloedlust ze op topsnelheid in de richting van hun ten dode opgeschreven slachtoffer.

Beetje een spoiler, dat 'ten dode opgeschreven'.

Ik moet nog vertellen over de confrontatie met een draak, een velociraptor, Wendy van Dijk en een monster van top tot teen gemaakt van snot.

Ten eerste zul je begrijpen dat dat van dat monster dat van top tot teen gemaakt is van snot verzonnen was, want dat bestaat natuurlijk niet. Ten tweede staat er in de vorige zin vijf keer 'dat', maar denk niet dat ik dat niet dat dat.


Monster van top tot teen gemaakt van snot: "Ik ben kwaad want ik besta niet!!!!!!!!!!"

Opeens stonden ze daar: een draak, een velociraptor en Wendy van Dijk. Recht voor me. De velociraptor een beetje schuin voor me. Van twee van de drie had ik al vaak nachtmerries gehad. Van draken had ik altijd alleen maar fijne dromen.

Oké, één keer had ik een niet zo fijne droom met draken. Toen had een draak mijn nietmachine gestolen. Of tenminste, ik had hem aan hem uitgeleend en een week later deed hij alsof hij van niks wist.

Wordt vervolgd! Als cliffhangert: het monster van top tot teen gemaakt van snot bestaat toch wel. En: zal ik mijn nietmachine ooit teruggezien?

CNN meldt dat Italiaanse journaliste Giuliana Sgrena in een brief schrijft hoe geheim agent Nicola Calipari vrijdag 'op haar stierf'.

Het Noordhollands Dagblad meldt dat Italiaanse journaliste Giuliana Sgrena in een brief schrijft hoe geheim agent Nicola Calipari vrijdag 'in haar armen stierf'.

Andere krantenkoppen uit het Noordhollands Dagblad van vanmorgen:

• Grote brand bij Friesland Foods in Leeuwarden vermoedelijk aangestoken door eigenaar rivaal Ljouwert Lekker omdat diens dochter relatie onderhoudt met zoon eigenaar Friesland Foods
• Leiders Libanon en Syrië bereiden zich voor op ontmoeting op berenvel voor open haard
  
• Communisten leiden bij parlementsverkiezingen Moldavië; secretaresses in Chisinau laten zich massaal verleiden door hun bazen
• Vandaal gooit steen door voorruit tankauto en ontdekt dat vader niet biologische vader is
• Schilderijen van Munch gestolen uit hotel; Patries is weer zwanger

Het is hier de komende week de hele week Stephanie Forrester-week. Hoe dat zich zal uiten zeg ik nog niet. *dramatische blik het raam uit, in close-up*

Love Makes The World Go Round van de Powerpuff Girls (offline)

Mooiste stukjes:

1. Het intro dat gaat van pom pom pompom pom pompom en de Blackaliciouseske beats die erop volgen
2. Hear the birds and bells and you will have a brighter day
3. Een gitaarsolo is pas een gitaarsolo als er laserpistoolgeluiden inzitten
4. Canon! Ze doen een stukje in canon!
5. You can't hurt me with the things that you do, I'll pick up dandelions and I'll give them to you

Mijn psychische gesteldheid is zojuist uiteengereten. Door Lost.

Ik ben zo iemand die schaamteloos snel opgaat in spanning, hoe cheap-ass geïnitieerd ook: schokkende camerabewegingen en brommerige geluidseffecten doen het helemaal voor me. Vanavond extra goed omdat ik in mijn eentje in het huis van mijn ouders ben. Alleen. En er is niemand anders thuis. Dan ga ik al snel van hoooooh. Hoooooh is mijn spanningsgeluidje.

Maar elke keer wanneer er iets heldhaftigs of sentimentigs gebeurde moest ik kotsen. Niet kotsen van echt over je nek, van oh sjit snel de bank schoonmaken voordat mama terug is, maar gewoon alleen een beetje gal in je mond. Dat die heldmeneer zegt van get him outta here!, en dat je dan gaat van bwoeb, en dan snel een slok neemt van je sinaasappelsap.

Tegen het einde rende zo'n meisjevrouw weg voor die hele grote Stephanie Forrester* die haar wilde opeten. En toen ging ik echt zo mijn ogen wijder doen en met mijn knieën voor mijn mond zitten. Hoooooh. Maar toen ging ze verstoppen en begon ze met een angstig gezicht te tellen. En eerder in de aflevering had iemand haar verteld dat tellen in zo'n situatie werkt. Bwoeb.

En dat veel vaker nog. Hoooooh. Bwoeb. Hoooooh. Bwoeb. Hooooohooooohoooooh. Bwoebedewoeb. Hoooooh. Bwoeb. Hooooohooooohooooohooooohooooohooooohooooohooooohoooooh. Bwoebediewoebwoebwoebediewoebel. Hooooohooooohooooohooooohooooohooooohooooohooooohooooohooooo hooooohooooohooooohooooohooooohooooohooooohoooooh. Bweueueueueuuurghhghhhghghh.

Ik heb een bank schoon te maken.

*Ik denk dus dat het een hele grote Stephanie Forrester is, en mensen die Lost torrenten: laat me alsjeblieft nog even in die waan.

In deze tijden van Dr. Phililisering, waarin voor elk maatschappelijk probleem ergens in het verleden een oorzaak te vinden is (meestal de vader), lijkt het me hoog tijd dat er een zondebok wordt aangewezen voor al die winteroverlast van de laatste dagen.

Ik neem dit varken. Ik noem hem Hans.


"Mijn vader. Het komt door mijn vader."

Toen ik gistermiddag naar de Vomar liep kreeg ik een in vergelijking met eerdere wandelingen naar de Vomar aanzienlijk aantal sneeuwballen in mijn nek. Zonder dat ik erom vroeg.

Oké, ik had mijn 'hoi buurtkinderen, gooi sneeuwballen in mijn nek!'-sjirt aan, maar ik had mijn jas dicht dus dat konden ze nooit zien.

Ik was in elk geval blij dat ik niet met de fiets was, want hoe sneller je je voortbeweegt hoe harder die sneeuwballen aankomen. Dopplereffect.

'Tering de fuk hee, hoe oud zijn jullie nou?' vroeg ik.
'Acht...' antwoordde een jochie.
'Oh. Ah. Ja nee oké.' zei ik, terwijl ik mijn nek voor ze ontblootte. Ook dopplereffect.

Mijn zusje vertelde net aan de telefoon dat haar idyllische woonplaats aan het IJsselmeer door de sneeuw getransformeerd is tot een Hobbiton. Iedereen is er vrolijk. En iedereen zwaait naar elkaar. Kinderen schreeuwen 'Fireworks, Gandalf!'.

'In Amsterdam is zeker alleen maar flots?'
'Ook mooie witte sneeuw hoor. Maar ik heb inderdaad flots op mijn broek.'
'Moest je vallen?'

Ik ben vanmorgen meer dan eens bijna niet onderuit gegaan op de fiets. De sneeuw is hier niet eens zo overdreven overdreven, maar stoepranden ontwaren is nog best een uitdaging.

Maar sneeuw prrrr! Dat je wakker wordt van getiptap op je raam. Of, wat ik dan had, dat je wakker wordt van een harde vrachtwagentoeter. Maar wel dat je daarna het getiptap op je raam hoort, hoor.

En alles is mooi wit: de daken, de auto's, de junks, de sneeuw...

En je komt te laat. Maar iederéén komt te laat. Dus alles klopt weer. Behalve dan dat je om één of andere reden in de tweede persoon schrijft.

Gisteravond, Net5, Desperate Housewives.
Er is iemand die kookt in beeld. De voice-over zegt "Some did their cooking".
Er is iemand die schoonmaakt in beeld. De voice-over zegt "Some did their cleaning".
Er is iemand die yoga-oefeningen doet in beeld. De voice-over zegt "Some did their yoga".

Gisteravond, Nederland 3, Sesamstraat.
Er is een appel in beeld. De voice-over zegt "Een appel".
Er is een aardbei in beeld. De voice-over zegt "Een aardbei".
Er is een banaan in beeld. De voice-over zegt "Een banaan".

Mijn moeder heeft de neiging me elke keer als ik langsgeweest ben een cake mee te geven. Onbewust. Het meegeven is onbewust, niet de cake. Die heeft juist aldoor zoiets van "hai, ik heb e475 in me".

Maar want en, het meegeven van de cake door mijn moeder gebeurt voor mij dus onbewust. Dat doet ze expres, want ze weet dat ik helemaal geen cake meegegeven wil hebben. En de enige manier om me dan toch cake mee te kunnen geven zonder dat ze dat met behulp van een roestige hark hoeft af te dwingen is door de cake ergens tussen mijn meeneemspullen te verstoppen.

Me er gewoon bij neerleggen dat ik cake meekrijg is geen optie, want cake en ik, dat werkt niet. Daarover later meer. Eerst dat over mijn moeder.


Mijn moeder wil per se dat ik cake meegegeven krijg. Het is een beetje een zieke karaktereigenschap, maar het blijft toch je moeder he. Tenminste. Als e475 je DNA niet aantast. Ik haat die emulgator elke dag een beetje meer.

Ik weet van haar ziekelijke cakemeegeefobsessie, dus voordat ik vertrek kijk ik altijd eerst even of er niet opeens een cake in mijn tas zit. Meestal is dat niet zo, want mijn moeder weet dat ik daar altijd cake. Kijk. En dan merk ik later als ik naar de bushalte loop dat er iets sponzigs in mijn linkerschoen zit. Of dat iedereen op straat me aankijkt alsof er een cake op mijn hoofd ligt.

Gisterochtend dacht ik: deze keer gaat het je niet lukken, moe! Ze had namelijk niet zo goed geslapen. Dus ik cake in mijn tas of er cake in mijn tas zat.

Is dat spannend genoeg als cliffhangert? Want ik moet weg.

Oké dit er nog bij: er kwam een draak achter me aan. En een velociraptor. En Wendy van Dijk. En een monster van top tot teen gemaakt van snot.