Ik denk er best vaak aan, hoor. Vaker dan zou moeten, misschien. Soms lang, altijd fronsend. Ik peins, tob, zoek op internet synoniemen voor 'denk' en pieker. Misschien dat ik zo onbewust de nodige compensatie probeer te bieden voor het feit dat ik het altijd zo ongegeneerd voor lief neem dat het me nooit is overkomen, en dat het me op dit moment niet aan het overkomen is. Terwijl het mij, en iedereen, in principe makkelijk kan gebeuren.

Ik heb het hier, natuurlijk, over opgesloten worden in een palingrokerij.

Niet dat ik nooit dingen meemaak die in een grafiek met de titel 'niet leuk om mee te maken, hoor, dit' een plaatsje zouden innemen in de buurt van opgesloten worden in een palingrokerij. God nee. Zo ging ik vanmiddag zonder vooronderzoek schoenen kopen in de stad. En het was vanmiddag geen stad om zonder vooronderzoek schoenen in te gaan kopen.

Het was vandaag in een belangrijke mate mei. Mei is altijd de eerste maand van het jaar waarin toeristen hun talent voor geanimeerd niet-doorlopen volstrekt schaamteloos tentoonspreiden.
Er was zon. De invloed van de zon op de drukte in de stad is, vooral voor een hemellichaam, heel groot.
De temperatuur was niet laagjes, dus niemand droeg erg veel laagjes. Mijn netvlies probeerde hard haar eigen bestaan te ontkennen vanwege al die mouwloze shirts, en de bijbehorende enthousiaste exhibities van zweterige, klotsende oksels.
Er was iets met Ajax. Het aantal geuite 'Heuuuj, jodeuuuh!'s was beduidend hoger dan op een gemiddelde maandagmiddag.

Het was naar. Het was heel naar. Maar het is me gelukt, hoor. Ik heb nieuwe schoenen. Het enige dat het me gekost heeft is zeventig euro, vier strippen en mijn volledige waardering voor de mensheid in het algemeen.