Toen deze tijden van gratis muziek kunnen krijgen (wat met het internet en alles) net aanbraken was het nog immens cool om je downloadenarij uit te dragen bij je directe vrienden en coupégenoten. Online muziek delen had iets rebels, en jij als online muziekdeler dan automatisch ook. Je mocht jezelf piraat noemen, zonder de nadelen van een gebrek aan diepteperceptie of papegaaiepoep op de schouder te hoeven ondergaan. 'Ik heb nu alle Neptunes-producties ooit gedownload', zei je dan, in een volle trein, toen muziek downloaden en delen nog sexy waren en de Neptunes luisterbaar.

Zo werkt dat dus niet meer. Tegenwoordig is je achtjarige nichtje eerder in het bezit van de 320kbps-versie van het nieuwe liedje van Justin Timberlake dan jij, en is het volstrekt onnodig en zelfs een beetje pijnlijk geworden om in treincoupés zinsdelen als 'wishlist op Soulseek' of 'torrent bijna op de helft' zo net een beetje extra luid te zeggen. Het levert je geen respectvolle blikken meer op, hoogstens blikken die je zou krijgen wanneer je papegaaiepoep op je schouder had.

Daarmee is cd's kopen plotseling het nieuwe coole ding om te doen. De manier van door je tanden heen inademen die voorheen samenging met uitspraken over je downloadgedrag horen tegenwoordig bij het praten over je recentste cd-aankoop. Denk bijvoorbeeld aan opmerkingen als 'ik steun artiesten die ik leuk vind nu eenmaal' of 'ik wil die cd gewoon hebben voor de heb, weetjewel?'. Prima, hoor, als je zo bent. Respek. Ik wou dat ik jou was.

Nee maar echt. Ik wil ook zo zijn.

Maar dat kan dus niet. Ik ben niet goed in cd's kopen. Ik kan mijn vinger er niet precies op leggen, maar het heeft iets te maken met cd-doosjes in het algemeen en mijn enorme haat ervoor in het bijzonder. Ohhh, juist, dat was het. Mijn haat voor cd-doosjes. Daarom kon ik mijn vinger er niet op leggen--daarvoor moet je ze aanraken. BAH!


Het geijkte cd-doosje: een traditionele jewelbox met zwaIK ZEI BAH!

Ik haaaaat cd-doosjes, en ik snap niet dat we onszelf nog steeds voorhouden dat ze handig zijn, want cd-doosjes zijn hoogstens net zo handig als dat Rita Verdonk een vrouw is. Ik erken heus wel dat je een cd niet kunt bewaren in een Hak-potje (vooral niet als er nog doperwten inzitten, want dan creëer je een situatie waar niemand iets aan heeft), maar er moet toch iets beters zijn dan dit? [beide armen, vergezeld van een vragende blik, richting de hemel]

Hoe lang hebben we nog te lijden onder de stomheid van cd-doosjes? Hoe lang laten we die lelijke dingen nog onze huizen binnen? En hoe vaak rennen we nog naar nooit uitgepakte verhuisdozen, op zoek naar een Ace of Base-cd wiens doosje we kunnen gebruiken om ongemerkt het stukgegane doosje van een cd die je van iemand geleend hebt te vervangen? Dat snelle breken is nog wel het stomste van cd-doosjes. Je kunt er niet eens op gaan staan als je ergens niet bij kunt.

Ik hoop dus dat er snel (VANDAAG NOG MENSEN) iets anders komt waarin je je cd's kunt kopen. Want ik wil ook wel eens zo iemand zijn die tegen zijn vrienden en coupégenoten dingen zegt als 'je betaalt immers ook voor het aaartwork'.

En mocht dat niet gebeuren, dan is dit een wereld waarin ik niet wil leven etc.