Op Lelylaan stapte ik de metro in - of iemand die heel erg op mij leek. Nee, nee wacht. Ik was het.

Er was plek om te zitten noch leunen, wat betekende dat ik genoodzaakt was mijn vingers om een van de palen te winden. En ik wind niet graag. Maar ik val ook niet graag, dus ik wond, met een spectaculair gebrek aan wil of motivatie. Zodra mijn vingers in contact kwamen met de vettige paal begon ik me direct te bedenken welke ze waren voorgegaan. Vingers met sperma of rozenbotteljam erop. Vingers van iemand die op weg is naar huis, nadat ze een nachtdienst heeft gedraaid op de restafvalafdeling van een ventilatieroosterloze palingrokerij. Vingers van een vadsige olifantenverzorger met wratten en geen direct voornemen om daar wat aan te gaan doen.

Ik keek als iemand die teleurgesteld was in de wereld--boos zelfs. En werd de hele rit begluurd. :(