Onlangs bleek dat de veiligheidsvesten van vier Nederlandse politiekorpsen niet aan de gestelde eisen voldoen. Wat zijn de maatregelen die deze korpsen zullen nemen?

• Op de vesten worden gepersonifieerde emblemen geborduurd, met teksten die solidariteit bij de potentiële aanvaller moeten opwekken, zoals ‘mijn vrouw begrijpt mij niet’, of, in het geval van een vrouwelijke agent, ‘mijn vrouw begrijpt mij niet’.
• Zodra er gevaar loert begint het vest een onheilspellend achtergrondmuziekje te spelen, zodat de agenten - net als de mensen in CSI - precies weten wanneer enige alertheid geboden is.
• Om de agenten te beschermen tegen onverhoede aanvallen van een tekort aan vitamine B5 kunnen ze voortaan op vertoon van hun vest een bescheiden korting op jonagolds krijgen.
• Het vest laat voortaan een geurcombinatie van opa’s gordijnen, metro op een zonnige koninginnedag en natte labrador achter op de drager, waardoor diens partner automatisch steeds afstandelijker wordt en een dodelijk incident uiteindelijk een stuk minder zwaar zal vallen.
• Als de agent zich in een penibele situatie bevindt, waarin hij of zij met getrokken pistool de directe omgeving afspeurt op een nabij verscholen verdachte, dan kan de vestdrager een knopje indrukken dat op rustige toon ‘Hoi ik ben Wendy van Dijk, hoi ik ben Wendy van Dijk’ doet weerklinken. Uit recent onderzoek is namelijk gebleken dat Wendy van Dijk van alle Nederlanders de minste kans heeft om neergestoken te worden in leegstaande pakhuizen.
• Om de veiligheid van de agenten ook tijdens onweer te waarborgen ontbeert het de vesten voortaan in zijn geheel aan bomen.
• Spekkies. Elke dodelijke aanval is te voorkomen met spekkies.
• Om aanvallen op de wat langere termijn te voorkomen staat er in grote, belerende letters ‘blijf op school’ achter op het vest geschreven.
• Het vest wordt voortaan geleverd met een paar sterke mannenarmen, om je op elk mogelijk moment veilig in te kunnen voelen.
• Om een ultieme vorm van veiligheid te bewerkstelligen krijgt elke agent bij het ophalen van zijn nieuwe vest ook een pakje condooms, een mondkapje en een ontslagbrief.

Nee, echt.

Vooral als je drie metrohaltes van huis verwijderd bent, je in een strippenkaartlozere staat bevindt dan Paris Hilton en er, voor het eerst in je lange, rijke geschiedenis van via Duivendrecht reizen, ingangscontrole is.

HET ONRECHT!!!!!!!1!!!!!11!!!!!!!!!!!HONDERDELF!!!!!!!!!!

Ik heb het hele eind naar huis gelopen, in de regen en mijn lievelingsbroek. De enige manier waarop deze bittere tocht nog stommer had kunnen zijn was wanneer mijn pasta was overgekookt. Gelukkig was ik op dat moment niet aan het koken.

De film was langdradig en lelijk en naar,
En lang die vijf euro niet waard:
Twee cowboys die homo zijn, prima hoor, maar
Ik kan niet zo goed tegen paard.

Dus gingen we praten (en kletsen soms ook):
Zo hadden we het over fruit.
We spraken van couscous en raapjes met look
En wisselden recepten uit.

Er zat iemand voor ons (de zaal was best leeg)
En hij vond de film heel niet stom:
Als ons geluid dat van de film oversteeg
Dan keek hij verstoord achterom.

Hij schraapte zijn keel, en dat nogal veel,
Hij uitte luidruchtig zijn hoon,
Hij gromde, hij kuchte (heel bacterieel)
En hinnikte soms ultrasoon.

Ook kreunde hij 'moeeeee!' - en het leek wel een klucht:
Dat leek dus nogal op een koe.
Hij mompelde 'sjies!' (na een erg diepe zucht)
en voegde daar 'grmbl' aan toe.

Het werd ons goed duidelijk (door zijn gedrag!):
Wij haalden hem sterk uit zijn hum.
'Verander van plek dan!', zei ik vol beklag;
Hij antwoordde 'hmmgrumnumnum'.

Je kunt nu vast ergens (op weblog of -site)
lezen van 'Hoi ik was naar Pathé,
en achter me zaten een lul en rotmeid
te praten over zalmfilet.'

Want wat heb je aan een relativiteitstheorie zonder een Mickey Mouse die into bondage is en uit zichtbaar genot over zijn tepels wrijft? Nou? Hm?


Gaat dat zien: de Mickey Mouse op de kruising Albert Cuyp/Van Wou. Ik kan je niet garanderen dat de twee mensen op de achtergrond er ook zullen zijn. Sowieso niet in exact deze houdingen.

1. Een mond vol banaan/aardbei-smoothie uitspugen over de persoon die tegenover je zit.
Het is waar dat er mensen zijn die bijzondere stimulans kunnen halen uit een door een onbekende busgenoot over ze uitgespuugde flets banaan/aardbei-smoothie, maar het is de taak van Yahoo! Groups om in hun behoefte te voorzien, en niet de jouwe.

2. Broekloos wezen.
Een broek is in elke bus noodzakelijk, want er is een belangrijke kans dat er zich in de vorm van speeksel of kauwgum manifesterende spunk op je stoel zit. Afhankelijk van je persoonlijke hygiëne kan het ook de stoel zijn die hier de slachtofferrol vervult. Als je iemand bent die liever staat tijdens busreizen is het niet dragen van een broek ook af te raden, omdat de trillingen die de voortbeweging van de bus in je bovenbenen veroorzaakt de reis voor je medepassagiers tot een behoorlijke tarting kunnen maken.

3. Een aardappelzetmeelbedrijf opzetten.
Er is niet genoeg tijd voor. Voordat de feestelijke opening ook maar plaats kan vinden moet je er alweer uit.

4. Plassen.
Niet in je broek, maar liever ook niet over je medepassagiers heen. Sowieso niet over de chauffeur.

5. Al je ringtones uitproberen.
Als je al je ringtones uitprobeert in een volle bus dan is er een reële kans dat er op een gegeven moment een ringtone van een medepassagier langskomt, die dan, omdat hij denkt dat hij gebeld wordt, tevergeefs zijn telefoon tevoorschijn haalt. De energie die hij hierbij verspilt had hij veel beter kunnen besteden aan het geanimeerd negeren van het praatgrage oude vrouwtje naast hem.

6. Mensen onder curatele stellen.
Na 'walkman te hard' is dit busergernis #1.

7. Stinken.
Als we met z’n allen afspreken nooit stinkend met de bus te gaan dan zullen we voortaan vast een stuk minder negatief tegen de bus aankijken. Omdat smaken verschillen is het denk ik het handigst als ik hier bepaal wat er precies onder stinken valt.

8. Jezelf zijn.
In bussen behoor je een air van extravagante laatmemetrustheid aan te nemen, en je medereizigers derhalve te beschouwen als je belangrijkste natuurlijke vijand--uiteraard zonder ze te beloeren en op een moment van onachtzaamheid te bespringen en in de flank te bijten.

9. Je paspoort vernieuwen.
In principe mag het wel, als je het per se wilt, maar het heeft niet veel zin, want je paspoort vernieuwen kan alleen op het gemeentehuis.

10. Een hijskraan besturen.
Dit vergt te veel concentratie om in de afleidende omgeving van een volle bus te kunnen doen. Bovendien is het lastig dat je steeds iemand moet vragen om je te helpen met het de bus in- en uittillen van de kraan.

Wil iemand, met de juiste technische expertise en liefde voor mij, de uitbundige slotkreet uit die bloemenreclame voor me mp3ïseren? Ik bedoel daarmee dus die kreet die gaat van

GEK! OP BLOEMEN!

Ik vind dat zo armzwaaibaar mooi, en acht het zo'n essentieel deel van ons cultureel erfgoed dat ik hem op mijn ipod wil hebben, tussen het muziekje van level 1 van Supermarioland en Nicole Richie's 'Oh my god there's a worm on me!'.

Eeuwige dank zal je deel zijn, en als dat je suikerpeil niet genoeg doet stijgen wil ik daar ook nog wel een scheepslading rolo's aan toevoegen.

Update: Joost-Wim heeft me zo goed geholpen met betrekking tot bovenstaande dat ik vandaag hard op zoek moet naar nieuwe levensdoelen. :(

(Dankje Joost-Wiiiiim!)

Maak koekjesdeeg...


...en er een homp van.


Kijk goed naar Doesjka...


...en wijd de helft van je deeg aan het reconstrueren van haar gezicht.


Maak van de andere helft een grid...


...en verstop er de naam van een soappersonage in.


Stop je creaties in een voorverwarmde oven, zet die aan op 250 graden en twintig minuten, groet hem ten slotte met een knik van het hoofd...


...en ga Next kijken.


Vergeet daarbij je koekjes...


...en zet het raam open om de dikke, zwarte rook uit je kamer te krijgen.


Overzie de schade...


...en voel de onverdunde trots door je aderen stromen.

Met de onverwachte dood van Milosevic afgelopen weekend zijn er veel verhalen ontstaan met betrekking tot wat de toedracht ervan zou kunnen zijn. Welke roddels zullen levensvatbaarder blijken dan het 65+-bestaan van de voormalige Ikdachtservische president zelf? We vroegen het u. JA U!


Willianne Knops uit Didam: 'Volgens mij was het een fatale combinatie van een natuurlijke dood, zelfmoord, de mystieke vloek van alle slachtoffers die hij ooit gemaakt heeft en mogelijk het zich verslikken in een bramencakeje.'


Yvessa Penano uit Vlagtwedde: 'Volgens de ironische straffen-wet van de rooms-katholieke kerk mag ik niet anders geloven dan dat de doodsoorzaak van Milosevic volkerenmoord is.'


Werner Koekelbergh uit Heeze-Leende: 'Wááááárom moet alles toch altijd onderzocht worden? Kunnen we een autopsie niet voor één keertje achterwege laten en als doodsoorzaak gewoon Nada van Nie invullen?'


Gertine "Dark goddess of rotting intestines" Krommenhoek uit Tubbergen: 'Milosevic noemt dát doodgaan? Amateur.'


Gwenny Pluim uit Zeevang: 'Krijgen we dát weer. Nu denkt iedereen dat Milosevic dood is, maar over een paar jaar blijkt dan dat een Arabische prins tijdens zijn ziektebed verliefd op hem was geworden, zijn lichaam had vervangen door een realistisch aandoende maar levenloze plastic replica, hem mee had genomen naar zijn luxueuze paleis in Marokko en hem daar had laten genezen. En dan hoppa, dan duikt Milosevic over een paar jaar zonder aankondiging weer op, als zijn huidige partner allang opnieuw getrouwd is en een zoontje heeft gekregen. Nou ja. Ik wil er best weer in meegaan hoor.'

Fig. 1: "Zeker van jezelf een foto maken van je pot hazelnootpasta"

Het betreft hier hazelnootpasta van Pasta Plus, zelfverklaarde "Chocopasta makers sinds 1966" (Die extra spatie is ze vergeven, want welbeschouwd: hoe kun je in godsnaam iets verkeerd doen als je chocopasta maakt, in het dagelijks leven? Als je je leven wijdt aan chocopastaproductie dan mag je wat mij betreft zoveel bejaarden beroven als je zelf wilt. Stadsbussen vol.)

Smeerbaarheid


Smaak


Mate waarin er een foto van een dartelend babygeitje op het etiket staat


Mate van hoe sexy de emulgators klinken
(Sojalecithine, prrrrr! *wrijft verlustigd over tepels*)

Plakkerige mondhoek-factor


Het eindoordeel lijkt me overduidelijk: de hazelnootpasta van Pasta Plus is "ja, wel oké, op zich". Dus je weet wat je te doen staat.

Omdat ik de mooie momenten die ik altijd beleef tijdens het spelen met Mousie heeeeel graag wil delen, en het oorspronkelijke doel van een weblog bovendien is om te praten over wat je op je brood had vandaag en/of de dingen die je huisdier nou weer gedaan heeft volgen hier Zeven Mooie MetdebalspelenmetMousie-momenten. Morgen volgt een exposé over de nieuwe hazelnootpasta die ik onlangs geprobeerd heb.


Mousie rent als een bezetene achter de weggegooide bal aan, net als dat meisje uit The Exorcist. Oké, ik heb The Exorcist nooit gezien, maar ga er voor het gemak even van uit dat dat meisje die hele film als een bezetene achter ballen aan rent.


Mousie legt de teruggebrachte bal voor me neer, om vervolgens een houding van een door mij onmogelijk na te bootsen mannelijkheid aan te nemen. 'Gooi de bal nog een keer of neem afscheid van je kuiten, bitch!' wil hij ermee zeggen, denk ik.


Vaker wel dan niet vliegt Mousie tijdens zijn ren naar de bal uit de bocht op een manier waarmee hij iedereen die ooit iets geschreven heeft over de anatomie van de hond met vlammende passie in het gezicht spuugt. Als je goed luistert kun je op dit moment duizenden diergeneeskundefaculteiten over de hele wereld in elkaar horen storten.


'I WILL DESTROY YOU'


Eén van mijn favoriete momenten is wanneer Mousie's hysterische enthousiasme plotseling verdampt, en hij om zich heen begint te kijken of er niet ergens een tor is die hij snuffelend door de tuin kan volgen.


Mousie's strategie om een in de vijver gevallen bal terug te krijgen: je voorpoten zo dicht mogelijk bij het water zetten, je nek uitrekken tot je niet meer verder kunt en vervolgens al je inzet, motivatie en wilskracht toepassen op het beginnen te janken als een van een klimrek gevallen schoolmeisje.


Ik wou nog meer foto's maken, maar toen het bovenstaande beeld op mijn netvlies verscheen namen mijn hersenen me in bescherming tegen een overdosis aan ongenuanceerde schattigheid door zichzelf uit te schakelen. Ik werd vijf uur later wakker in een mij onbekende portiek, badend in mijn eigen urine en met een knalrode cape om.

(Dit was een Wiegertje/Marten-coproductie.)

Ik heb een beetje een probleem. Ik ben versláááfd aan wonen. Wonen is gewoon zo. Zo leuk. Om te doen. Als het kon zou ik het elke dag doen. Oh, als ik er alleen al aan denk, mrrrauw! Wonen! WONEN!

Karlijn en ik zijn met een onderlipverwoestende urgentie op zoek naar woonruimte in Amsterdam. Al een paar maanden, maar we hebben nog niks willenwewonens kunnen vinden. Niet dat we kieskeurig zijn: het is meer dat woonruimte vinden in Amsterdam vrijwel altijd via via gebeurt, en wij hebben geen vrienden.

Met de tong in de linkermondhoek op Woningnet kijken heeft ook geen zin gehad, want zelfs als we reageerden op woningen waarvan de vloeren volgens de omschrijving geplaveid waren met ponykak waren er altijd nog wel zo'n 73 woningzoekenden die voorrang op ons hadden.

Daarom wil ik hier even een oproep van een – hopelijk – respectafdwingende schaamteloosheid doen naar iedereen die iets voor ons weet. Dus ben of ken jij woonruimte in Amsterdam, laat het dan even weten! Op martenhoepla@gmail.com.

Relevante informatie over ons, de woningzoekenden:



Oh, en weet iemand werk? Ik moet werk.

Soms ben ik zooo blij dat Jerney Kaagman geen superheld is met dat ze laserstralen kan schieten uit haar tepels.



Ik bedoel, het lijkt erop dat ze met haar linkertiet wel goed recht vooruit kan schieten, maar voor wat betreft haar rechter vrees ik het ergste voor die schaal koekjes. :(