Ik ben per vanmorgen mijn flat uitgezet, en hoewel ik de grootste dingen vorige week al verhuisd heb (de koelkast, de magnetron: eigenlijk alle dingen die je nodig hebt om respectabel te kunnen leven), had ik voor in de laatste week nog wat kleine dingen in mijn kamer gelaten. Zoals de waterkoker en wat basaal eetgerei. Die ging ik dan vandaag meenemen in een grote weekendtas. Maar dat idee ging gepaard met meer stress dan ik van tevoren had ingecalculeerd, want zoals iedereen die wel eens verhuisd is kan beamen: je bezit altijd meer vork dan je denkt.

Zo begon mijn dag:

6:20 piep! piep piep piep! piepiepiepiepiepiepiep! piep! piep piep piep! piepiepiepiepiepiepiep! piep! piep piep piep! piepiepiepiepiepiepiep! pi- [pets]
6:21 piep! piep piep piep! piepiepiepiepiepiepiep! piep! piep piep piep! piepiepiepiepiepi- [pets]
6:22 pi- [pets]
6:40 'Twintig voor zeven al?! Ah maaaaaaaaaan!'
6:41 doesjen
6:54 klaar zijn met doesjen, en me tijdens het dichtdraaien van de kraan realiseren wat voor een gestrest kuthalfuur er gaat beginnen zodra ik de badkamer verlaat
6:55 kraan weer open draaien
7:01 kraan dichtdraaien, drie keer diep in- en uitademen en met opgewekt afgrijzen de confrontatie aangaan
7:03 weekendtas helemaal volproppen met broeken en vorken
7:10 waterkoker ook nog in de al overvolle weekendtas proberen te proppen
7:11 waterkoker er aan de andere kant van de al overvolle weekendtas proberen in te proppen
7:12 waterkoker bij het vuilnis zetten
7:13 broodje rozenbotteljam eten met de Swivel Sweeper-infomercial
7:14 bezorgd kijken naar de stapel oningepakte shit naast me
7:14 wow, dat ding is superwendbaar inderdaad
7:16 inpakkwartier of doom (DOOOOOM!) ondergaan
7:30 sleutel inleveren
7:31 tas van veertigmiljoenhonderd kilo de flat uitdragen
7:32 ‘Doei James Wattstraat’ lispelen
7:32 wat is jouw probleem?-blik van een voorradige moslima incasseren
7:33 van plan zijn snel naar Amstel te sprinten, ongeacht de zware, zware tas
7:33 naar Amstel strompelen
7:40 Amstel bereiken
7:40 vermoeden dat ik de 54 ga missen
7:41 de 54 missen
7:42 mezelf feliciteren met mijn voorspellingsgave; victorieus sprongetje doen

En mijn dag ging nog verder dan dat, hoor. En is zelfs nog gaande. Maar als je meer wilt weten dan moet je maar lid worden van mijn nieuwsbrief. Met vandaag: neem ik straks voor de lunch een broodje pindakaas of een banaan? En ga ik er een vork bij gebruiken? Dat laat ik nog even in het midden...

12:27 mysterieus met de wenkbrauwen wapperen

Het was binnen het tijdsbestek van een uur dat al mijn belangrijkste zorgen wegebden, zoals de sierlijkheid van je spraak dat doet bij het zeggen van het woord ‘wegebden’.

Mijn vader belde me op met een blijdschap in zijn stem die normaal gesproken alleen samengaat met burenuitjes, Rowwen Hèze-concerten of Koninginnedagen (drie activiteiten die ik ook had kunnen scharen onder ‘bierdrinkerij’), om het nieuws te delen dat zijn tulpen (waar hij zijn geld mee verdient, maar dan al jarenlang niet, zeg maar) dit jaar heel goed groeien. Mijn zusje lijkt, zo bleek uit een netwatlaterig telefoongesprek, eindelijk de baan te hebben gekregen die ze al drie afwijzingsrijke jaren waard is. En dat alles was enkele minuten nadat Karlijn en ik de hand schudden met onze nieuwe huisbaas. (We schudden hem tegelijkertijd de hand, ja. Het was een verwarrend moment. Met uiteindelijk allemaal armen in de knoop. Maar heel mooi evengoed. Ik heb zelden ledematen teruggeëist met zo'n gelukkig gevoel in mijn hoofd.)

Denk hier een blijdschapshuppel, en dan geen alledaagse, maar eentje die elke vorm van mannelijkheid die ik nog bezat zonder medelijden vernietigt. Vernietigt als een Terminator die een chocosprits eet.

Om een en ander samen te vatten: HOERA BLIJ LALIELAAAAAAAAAA!!!!!!!!!1!!
Mijn mindere problemen schoven meteen assertief naar voren, toen eerdergenoemde levenskwesties zo plotseling deden van *poef*. Dus ik heb meteen weer iets nieuws om me zorgen om te maken. En dat is het feit dat ik altijd hardop moet lachen als ik een pooier zie. Ja ik weet niet, ze zien er zo grappig uit! En ik ben bang dat er dan een keer eentje kwaad achter me aan komt.

(Met dank aan Ninny.)

Oh, Jan. Jan Pieter. Ohhhhh Jan Pieter. Hoe vaak ik al verlustigd over mijn tepels gewreven heb bij het lezen van je recensies.

Jan Pieter Ekker deed nu X-Men: The Last Stand, en bijna de hele recensie heeft hij het over wat voor fantastische ingrediënten de film heeft. Maar dan zegt hij in de laatste alinea opeens

Goed nieuws: X-Men: The Last Stand schijnt het slot van een trilogie te zijn.

Ewàâäãáåh? Goed nieuws? Dus hij was de film de hele recensie al aan het dissen?

Het bekritiseren van een film waarin beelden voorkomen als deze, en karakters met namen als Kitty Pryde, op factoren als de aanwezigheid van product placement of de afwezigheid van personage-inhoud vind ik ongeveer net zoiets als achtereenvolgens een oud vrouwtje bitchslappen, over een lange rij slagroomtaarten heenplassen en ten slotte naar een twee-euro-hoer gaan om dan na afloop zonder te betalen weg te rennen.


Jan Pieter Ekker is hoofdorganisator van de jaarlijkse 'Oehhh, Pedro Almodóvar is mijn god, oehhh, wat hij doet is altijd perfect, oehhh'-RAI.

Ik vind: 'bordkartonnen' personages en dergelijken horen bij een superheldenfilm als in-de-scharnieren-van-je-paraplu-vastzittend haar bij een regenachtige meidag. Maar misschien zeur ik, en moet ik juist blij zijn dat deze recensie nog net geen zinnen bevat als 'Er spelen, godverdomme, acteurs in' of 'Er wordt hier en daar schaamteloos gebruik gemaakt van camerawerk.'

(Wat ben ik een bitch zeg, deze week. Ik weet niet hoe het komt! Misschien krijg ik te weinig slaap, of heb ik een tekort aan eiwitten. Zie maar.)

Nina Sanders is de enige reden waarom ik nog goede tijden kijk.

Oké oké! Ik kijk het vooral omdat ik op dat tijdstip niks anders te doen heb. Sjies! Wie ben jij, mijn biograaf?

Kijk, hier is (in de comments) een 'discussie' 'gaande' over dat ik stom ben omdat ik baby's stom vind.

:(

Ik vind dit gemeen! Dat ik baby's stom vind, daar kan ik toch zeker niks aan doen! Stelletje racisten.

Edit: de 'discussie' is inmiddels 'verworden' tot een aaneenschakeling 'van' een breed scala aan genuanceerde meningen over mij. *belt Maurice de Hond af*

Omdat ik altijd bijzonder veel levensvreugde en onvervalst genot kan halen uit de net zo mooi geschreven als wekelijkse column van Ebru Umar in de Metro, en ik ook wel eens een dagje vrij wil, dacht ik: laat ik er hier gewoon eentje plaatsen.

Ik zat vannacht bij een huilende baby in de trein.

.
.
.

[ruimte voor hand-tegen-je-wang-slaan en met wijd opengesperde ogen 'nuut!' roepen]

.
.
.

Verplichte voorkennis hier: mijn haat voor huilende baby's is groot en ongenuanceerd. Ik begrijp eigenlijk sowieso niet waarom zo veel mensen de behoefte voelen om een baby te maken, laten nabakken, evacueren, afspoelen en opvoeden. En ik zal je uitleggen waarom. Ik denk dat de beste manier om mijn punt hier te maken de tabelvormige is. (Maar voordat het zover is neemt Blogger even een moment van stilte om zich te realiseren dat ik een tabel heb gemaakt. Ik ben zo terug.)

Algemene 'spare me your life story'-redenen voor een baby willen, zoals ik die in mijn leven heb mogen aanhoren op verjaardagen en in schoolcafetariae	Wat daar tegenover staat, en waar serieus rekening mee gehouden dient te worden
"Met een baby kunnen we iets van onszelf op de wereld zetten"	Ik denk dat de wereld meer gebaat is bij iets dat zijn slokdarm en mondhoeken wél van elkaar kan onderscheiden.
"Als je zwanger bent kun je je weer helemaal vrouw voelen"
"Baby's zijn schattig"	Dat neemt niet weg dat het baby's zijn, hoor.

Nu kan ik me voorstellen dat je per ongeluk zwanger kunt raken, bijvoorbeeld als na de seks het condoom gescheurd of in belangrijke mate ongebruikt blijkt. Maar als je dan uiteindelijk een kind krijgt (en er zijn andere, ontruimende opties), laat die dan thuis. Alsjeblieft. Voor mij. Laat je baby thuis. Laat ze pas naar buiten als ze vier zijn ofzo. Vijf. Achttien.

De huilende baby in mijn trein bracht de volgende pogingen tot denkproces in me teweeg:

Poging 1
'Ik moet van coupé wisselen: zal ik gewoon nu opstaan zodat iedereen kan zien dat ik me stoor aan die baby, of zal ik wachten tot station Maarssen en dan net doen alsof ik er daar uitmoe-' poehggg! [geluid van een gedachtegang die in rook opgaat vanwege een onaangekondigde babyjank]

Poging 2
'Ik kan de coupé nu schaamteloos verlaten, of wachten tot de trein aankomt i-' poehggg!

Poging 3
'I-' poehggg!

En dat de hele rit zo door. :(

Karlijn: En is de buurt een beetje van, bewoonbaar?
Huisbezichtigaarbegeleiderist: Nou, er gebeuren hier 's nachts soms wel rare dingen. Eigenlijk moet je zodra de zon onder is altijd goed oppassen.
Karlijn en Marten: ...
Huisbezichtigaarbegeleiderist: En laatst was hier iemand door vier jongens belaagd in een lift, en beroofd en in elkaar geslagen.
Karlijn en Marten: ffoew [geluid van twee mensen die snel de Bijlmer weer uitrennen]

En dan was de huur nog best hoog ook. Sjongejonge. Waar waren de muren van gemaakt, robijnen en babyribben?

Het is meestal de bedoeling dat als ik iets koop voor thuis, ik dat dan koop en meeneem naar huis. Weetjewel? Dat je iets koopt en dat dan meeneemt naar huis? Het is geen ingewikkeld concept, hoor. Het heet "boodschappen doen", en ik kan het niet. Bleek deze week.

De zak komkommer/yoghurt-chips die ik in een bui van exotisch getinte consumptiedrift gekocht had zat na thuiskomst niet meer in mijn tas.

Ik geloofde het eerst niet, getuige mijn talrijke 'Wattafaaaaak!'s, en dacht dat ik misschien nog in de war was van het onoverzichtelijke proces van tas-afdoen en koptelefoontjes-onder-mijn-shirt-vandaan-wurmelen dat ik bij thuiskomst altijd doorloop. (Ik moet daarna altijd even rustig gaan zitten om na te gaan wat ik daar precies allemaal voor bewegingen heb gemaakt, en in sommige gevallen een of meerdere opperarmbenen terug in de kom klikken.)

Maar de chips was er echt niet meer. Ik was chipsloos. Naakt en chipsloos. Oké niet naakt. Maar chipsloos, dat wel. Dat wel.

Nergens niet, was de chips. En het kon ook nergens zijn, behalve dan ergens op de route die achter me lag. Dat weerhield me er echter niet van om een volslagen nutteloze zoektocht te houden door al mijn kasten en lades.

En opeens gebeurde het. Plotseling besefte ik iets. Iets belangrijks. Iets groots. Aanvullende goedkope spanning-erin-houd-opmerking. Ik schrok op van mijn onaangekondigde realisatie en stootte mijn hoofd tegen het bed waaronder ik aan het zoeken was.

Ik realiseerde me dat ik nog nooit geyoutubed heb op Urkel.

Nog nooit. Dat ging ik toen meteen doen, en oh, wat lijkt het leven dat ik had vóór ik dit filmpje had gevonden plotseling op een stinkend oud washandje. :(



HALLO WAT MOOI!!!!!!!!!!!11!!!!!!!!111!!!!!!1!!!!!!!ALLEMAALENENERTUSSEN!!!!1!!!

Ik mag dit graag zien.

En dat ik er niet zo ben de laatste tijd komt doordat ik zo'n beetje al mijn vrije tijd besteed aan het zoeken naar ergens om te wonen. En een woning zoeken + telefoonangst hebben = kapggggggg (ontploft hoofd)

Dus. Naja. Het gaat goed met me, hoor. Hoe gaat het met jou? En met de kids?

Ik denk er best vaak aan, hoor. Vaker dan zou moeten, misschien. Soms lang, altijd fronsend. Ik peins, tob, zoek op internet synoniemen voor 'denk' en pieker. Misschien dat ik zo onbewust de nodige compensatie probeer te bieden voor het feit dat ik het altijd zo ongegeneerd voor lief neem dat het me nooit is overkomen, en dat het me op dit moment niet aan het overkomen is. Terwijl het mij, en iedereen, in principe makkelijk kan gebeuren.

Ik heb het hier, natuurlijk, over opgesloten worden in een palingrokerij.

Niet dat ik nooit dingen meemaak die in een grafiek met de titel 'niet leuk om mee te maken, hoor, dit' een plaatsje zouden innemen in de buurt van opgesloten worden in een palingrokerij. God nee. Zo ging ik vanmiddag zonder vooronderzoek schoenen kopen in de stad. En het was vanmiddag geen stad om zonder vooronderzoek schoenen in te gaan kopen.

Het was vandaag in een belangrijke mate mei. Mei is altijd de eerste maand van het jaar waarin toeristen hun talent voor geanimeerd niet-doorlopen volstrekt schaamteloos tentoonspreiden.
Er was zon. De invloed van de zon op de drukte in de stad is, vooral voor een hemellichaam, heel groot.
De temperatuur was niet laagjes, dus niemand droeg erg veel laagjes. Mijn netvlies probeerde hard haar eigen bestaan te ontkennen vanwege al die mouwloze shirts, en de bijbehorende enthousiaste exhibities van zweterige, klotsende oksels.
Er was iets met Ajax. Het aantal geuite 'Heuuuj, jodeuuuh!'s was beduidend hoger dan op een gemiddelde maandagmiddag.

Het was naar. Het was heel naar. Maar het is me gelukt, hoor. Ik heb nieuwe schoenen. Het enige dat het me gekost heeft is zeventig euro, vier strippen en mijn volledige waardering voor de mensheid in het algemeen.

HAARLEM – Wiel La Croix, een schrijver uit Velserbroek die vooral bekend is om zijn autobiografische boeken over samenwonen met een Afrikaanse olifant, heeft van de IKEA in Haarlem een erelintje gekregen wegens “uitstekende prestaties op het gebied van klant zijn”. Een IKEA-woordvoerder licht toe: ‘Zonder de fervente klandizie van Wiel La Croix had onze vestiging in Haarlem in haar eerste jaar nooit winst kunnen maken. Aanleiding genoeg om onze marketingcampagnes voortaan alleen nog te richten op mensen met een slurfdier in huis.’


La Croix met zijn speciaal voor de foto verdoofde Afrikaanse olifant Billy.

La Croix, auteur van in het genre bijzonder succesvolle boeken als “Geen Stromend Water, Geen Probleem” en “Ik Denk Niet Dat Pro-Vitamine B5 Hier Volstaat”, kreeg naast het erelintje ook nog het recht op een vaste korting van 10% op alle IKEA-producten. ‘Met het geld dat we voortaan besparen kunnen we eindelijk die Miles Davis-aanvulling voor onze karaoke-machine kopen,’ aldus La Croix, ‘want daar zeurt Billy al maanden om. Al is het misschien het verstandigst om eerst de uitslag van de rechtszaak af te wachten die Duyvis tegen ons heeft aangespannen na ons catastrofale bezoek aan hun pindafabriek.’

De kwaliteit van mijn camerafoon is behoorlijk laag, en de foto's lukken alleen goed als ze buiten in de felle zon gemaakt worden, en dan ook nog met iemand anders' camera. Maar ik vind het niet zo erg, aangezien in augustus mijn contract afloopt en ik een nieuw toestel bij mijn hoeheetdat ga afdwingen. Ik wist eerst niet dat dat kon, maar bij automatische contractverlenging heb je recht op een nieuwe telefoon, en die bemachtig je alleen als je naar de klantenservice belt, vraagt om een nieuw toestel, aanhoort waarom je huidige toestel nog best uptodate is, vraagt om een nieuw toestel, aanhoort dat je beter je garantie kunt verlengen, hoor, vraagt om een nieuw toestel, een ogenblikje hebt, dertig seconden James Blunt luistert en uiteindelijk te horen krijgt wat voor toestellen ze je precies kunnen bieden.

Mijn dagen van foto's bekijken met gedachtes als 'ben ik hier een visstick aan het bakken of is dat mijn vader in een roeibootje?' zijn over een paar maanden dus voorbij. Maar ik realiseerde me vanmiddag dat de matige kwaliteit van mijn camerafoon voor sommige mensen juist iets is om blij mee te wezen.

Ik zag toen ik net uit het raam keek een man waarvan de volgende drie eigenschappen van hem afspatten:

1) Hij was kaal.
2) Hij was dikbebuikt.
3) Hij was drager van een bloes in een heel erg verkeerd soort geel.

Ik nam een foto van hem (foto's maken van kale, dikbebuikte mannen met bloezen in een heel erg verkeerd soort geel is nu eenmaal iets dat ik doe; veroordeel me niet), en geen van bovengenoemde drie kenmerken spreekt er duidelijk uit.


Fig. 1 "Die foto waar ik het over had"

Op de foto is hij zelfs een hottie. Al heb ik daar misschien een parkeermeter omcirkeld. Een hele appetijtelijke parkeermeter...