Happy halloween evvybody! Maak er wat van! Een dag o.i.d.

Ter ophetonderwerpinspeling: hier een breakdown van de verschillende soorten eng die er zijn. Leer hiervan!

1. Eng als in verkrachters met snorren.



Verkrachters met snorren zijn de grootste angst van vrouwen en Gilette-marketingafdelingen wereldwijd. En let op! Sommige van deze snorren gaan vermomd door het leven:



2. Eng als in zo'n beetje elke videoclip bevat tegenwoordig die ene Pussycat Doll met een voet als hoofd.


Let what go?! Laat me met rust!

Dat is eng voor velen, met name voor elk levend wezen op deze planeet.

3. Eng als in je hebt op een later punt in je leven misschien wel de leiding over een middelgrote organisatie.
Kun je dat wel? Je kunt niet eens tosti's maken. Heb je dan wel het recht om die leiding te krijgen? Ga je slagen? Falen? Een kant van jezelf tegenkomen die je niks zal bevallen? De twijfel knabbelt aan je als jij aan de niet zwartgeblakerde hoekjes van een tosti.

4. Eng als in sommige stukjes van het Panamakanaal.


"Hou me vast, Ezequiel-Juan! Ik vind het zo eng!"

5. Eng als in oksels van opa's.

Ik ben druk e.d.

E.D.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voor het eerst in mijn leven, zelfs. Ik zit vaker op bekauwgomd perronsbeton dan op stoelen, eet weinig andere dingen dan maaltijdsalades van de Albert Heijn en kan alleen maar van geluk spreken dat ik de bruiloft van Bing en Sjors nog heb kunnen zien.

Maar het is niet dat ik geen tijd meer heb om te schrijven: er zijn genoeg momenten van vaststaan op Duivendrecht om een pen afgewisseld te gebruiken om dingen mee in een schriftje te krabbelen en bedachtzaam tegen mijn neus te tikken. En dat doe ik dan ook.

Het is alleen zo dat ik meestal pas dagen later tijd heb om die dingen hierzo online te zetten. Ik raak gewoon te veel mogelijke internet-tijd kwijt aan het kauwgomvrij krabben van mijn broeken. En zodra die tijd er wel is, plotseling, dan is elke relevantie van de inhoud meestal verdronken in een zee van Macarena's en uitspraken van Mark Rutte.

Zo heb ik dinsdagochtend een episch, mogelijk prijswinnend verslag geschreven van de avondervooreske finale van Hollands Next Tap! Model. (Met als belangrijkste punt dat het jurylid met verschillende onderdelen uit de anatomie van het varken als gezicht geen recht heeft om de aspirerende tap!models aan te vallen op hun uitstraling. Vooral (maar niet louter) om haar eigen 'hoi moslims eten mij niet'-air:


'Ennnnn breeduit lachen... denk aan een volle trog, Karin... Heeeeel goed.'

) De apotheose van dit bescheiden sprankelende televisieproject verdiende een grondige documentatie, en ik gaf haar die, maar toen ik tijd had om die over te tikken in een Blogger-interface was het alweer zojuist. En zojuist zit niemand meer op zo'n verslag te wachten. Vooral niet in de modewereld, want die is dus echt keihard.

En dit soort dingen gebeuren dus aldoor. Het belang van de teksten ebt steeds weg en de modewereld is steeds keihard. Vandaar dat het hier zo rustig is.

Wat ik hier maar mee wil zeggen is: koop een laptop voor me s.v.p. niet boos wezen.

Welke andere weg dan de Postjes- heeft het in zich om dit:

Een meisje dat bezig is om de gister tijdens een moment van zwakte meester gemaakte moorkop eraf te hardlopen neemt even pauze om zich uit te kunnen strekken tegen een direct beschikbaar stadsornament. Zo van ‘Hgoh, hgoh, hgoh, hgoh!’ [buiten adem-adem]

te doen lijken op dit:

Een aan een bijzondere, richtingsgerelateerde dwangneurose leidend meisje ziet zich in haar pad gedwarsboomd door een enorme puppy, en weigert eromheen te lopen. Zo van ‘Eeeeeeeeehn!’ [wegduwkreun]

?


Fig. 1: ‘Eeeeeeeeehn!’

Voor het eerst heb ik na een concert de bezoekers ervan elkaar vaker horen vragen hoeveel intieme lichaamsdelen van vreemden ze per ongeluk hadden aangeraakt dan wat ze van het optreden vonden. Niet geheel onlogisch, want a) niemand kon het concert stom gevonden hebben want dan ben je gewoon doofstom en ook nog gewoon stom, en iemands mening vragen heeft dan dus geen zin en %) het was zo fucking druk dat het niet anders kon dan dat je hand een zeventiental keer per ongeluk in iemands boezem terechtkwam.


The Knife zijn broer en zus, en kampen met dezelfde vreemde gezichtsdeformatie.

Hoewel ik erg, heel erg onder de indruk was van de pracht (en soms zelfs praal) van het optreden was er iets dat voelde als een wimper op de wang van iemand die je net voor het eerst ontmoet hebt: je kijkt er steeds naar maar durft er niks van te zeggen. Dat waren de meezingmeisjes achter me. Net toen de zangeres van The Knife het eerste couplet van Heartbeats wilde inzetten waren die meisjes, naast heel irritant, haar voor. ‘ONE NIGHT TO BE CONFUSED’, ging het, vrij letterlijk zo met die caps lock.

Niemand hoort liedjes mee te zingen die iedereen in de zaal kent. Niemand! Misschien alleen de mensen op het podium, maar dan liever wel eerst even toestemming aan mij vragen s.v.p.

Ik gaf de meezingmeisjes achter me de lievernietste blik uit mijn repertoire, en hun blikken verrieden dat het werkte. Ze keken me schuldig aan, maakten hun lippen nat om zo beter hun excuses aan te kunnen bieden en verklaarden: ‘ONE NIGHT TO SPEED UP TRUTH’.

:(

In 'gerelateerd' 'nieuws': Joris heeft filmpjes en Idolator heeft het Hey, asshole!-project gaande, waarbij je foto’s en ervaringen kunt opsturen die betrekking hebben op concertzaalgenoten wier persoon- dan wel uiterlijkheden doen denken aan die van respectievelijk de ruigharige dwergmangoeste en zijn kak.

Beste meneer oostelijke horizon,

Zeg. Dit was niet de bedoeling. Was was dat met dat nog een beetje donker zijn buiten, toen ik vanmorgen van huis ging? Hm? Waarom was de zon nog niet boven je uitgekomen? Vind je dat een menselijk lijnindevertelijk iets om te doen?

In het nog een beetje donker van huis moeten gaan, dat is dus gewoon verkeerd. Ik dacht dat mijn dagen van de voordeur achter me op slot doen en dat ik voorover moet buigen en mijn ogen half dicht moet knijpen om het sleutelgat te kunnen vinden voorbij waren op precies dat moment waarop ik mijn laatste Metro uitdeelde. 'Mijn dagen van de voordeur achter me op slot doen en dat ik voorover moet buigen en mijn ogen half dicht moet knijpen om het sleutelgat te kunnen vinden zijn voorbij', dacht ik toen, en ik schoot nog een bekentenis van verlies in jouw richting, toen je daar stond, daar aan de horizon jijzelf. Een tevreden bekentenis van verlies, als van een ridder van het West-Romeinse Rijk die de strijd opgeeft, maar vervuld is van blijdschap door het feit dat hij morgenvroeg geen schaterlachende dj's uit zijn wekkerradio zal hoeven horen schallen.

Die gedachte blijkt nu dus gewoon niet waar te wezen. Want jij, met de kapsones die je blijkbaar krijgt als alle evenwijdige lijnen op je bij elkaar komen, had de zon nog niet boven je laten uitkomen toen ik vanmorgen van huis ging. En ga nu niet zeggen dat ik vandaag gewoon te vroeg van huis ging, want HAHAHAHAHAHAHA!

Nee, maar even serieus: HAHAHAHAHAHAHA!

En ga ook niet zeggen dat mijn leven er vanaf nu zo uit gaat zien, met in het nog een beetje donker van huis moeten gaan, want dan ga ik op je stampen. Ik krijg je nog wel, hoor, oostelijke horizon. Vanmorgen wist je misschien op tijd weg te wezen toen ik gedreven door aan woede grenzende teleurstelling en comfortabele gympen in je richting rende - schijnbaar zelfs in precies hetzelfde tempo als ik -, maar de volgende keer ga ik met de fiets.

Dus niet meer de zon tegenhouden ja?

Ik hoop snel een reactie van je te mogen krijgen. Ik weet dat horizons niet kunnen schrijven, maar knipper anders even met je ogen o.i.d.

xoxo Marten.

P.S. Ik weet niet wat voor macht je precies hebt als lijn waar het aardoppervlak en de lucht elkaar lijken te raken, maar volgens mij heb je daar wel veel van, en daarom moet je me even helpen. Kun jij ervoor zorgen dat de mensen in de leeftijdsgroep 30-39 even snel doorgaan in die van 40-49? Want ik ben vandaag 26 geworden en kom daarmee dermate gevaarlijk dicht in de buurt van de leeftijdsgroep met mensen die Pink Floyd een goede band vinden dat ik me serieus zorgen begin te maken. Dankje doei!

Er staan stukjes van mij in de nieuwe Expreszo. Niet één stukje. Niet twee. En al helemaal geen drie.



Nee, het zijn er zes. Dus je weet wat dat betekent: je hebt een AKO-caissière aan het twijfelen te maken over je geaardheid.

Deze Expreszo gaat over keuzes maken. Tussen mannen en vrouwen, open zijn of geheim houden en of je tijdens het maken van keuzes met je wijsvinger aan je hoofd krabt of op je kin tapt. Maar weet wel: er wordt nergens in het blad iets gezegd over de situatie waarin je geconfronteerd wordt met een plastic, door Ola gesponsorde plaatjeshouder op of boven de ijskast van een door een grote familie Koreanen gerunde snackbar. Ze hebben dat gelaten, als het woord 'achterwege' in het zinsdeel voor de komma.

Ik verwacht een excuus en een aanvulling in het volgende nummer. En nee, iets als ‘een calippo cola is altijd goed’ volstaat niet.

As the World Spunks is het nieuwe op zondagmorgen wakker worden en twee warme chocoladecroissantjes naast je bed vinden met een briefje erbij waar 'voor jou' op staat en dat je daarna naar Efteling gaat en dat niemand in de auto ernaartoe Pulp Fiction de beste film ooit vindt.

As the World Spunks is de liefdesbaby van Tim, Wieger, Gwen en mij, en ook Jan en Frank, en is helemaal de shitbom, of gaat dat in elk geval worden. Dus check die shizzle uit. Om het te kunnen zien moet je naar Spunk gaan, en dan zie je meteen al wel waar je heen moet. Ook jij, mam. Vooral jij.


Wieger en Gwen, de Holden en Lily van As the World Spunks.

Mijn dank gaat uit naar Chris en Wiegertje, zonder wier enthousiast, gemeend en vooral oorlelinbewegingzettend gekrijs mijn zelfvertrouwen waarschijnlijk mijn lichaam verlaten zou hebben, en inmiddels aan het backpacken zou zijn door de laaglanden van Nepal o.i.d.

O.I.D!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!