13.3.07
Marten en het fiere, fierljeppende fietsavontuur
Raad eens wiens achterband er vanmorgen langzaam leegliep, na een dappere zelfplakpoging en tijdens een goedgemutste, zonovergoten fietstocht door de stad? Resulterend in een resolute stop op de Kinkerstraat, enkele momenten nadat iedereen in de directe en wat minder directe omgeving zich in mijn richting had gedraaid, om te zien waar dat trommelvliesverpletterende velg-schraapt-over-asfalt-geluid vandaan kwam? Ik geef je één hint: het is niet je vader.
Ik zag banden plakken voorheen altijd als een soort beschuitfluiten: ik kan het wel, maar ik laat het liever aan anderen over, en dan het liefst niet in mijn huis vanwege al die kruimels en shit. Maar nu blijkt dus dat ik het niet eens kan. Oké, ergens wist ik dat ook wel, maar ik heb mijn fietsbandgerelateerde onkunde jarenlang met aantoonbaar succes weten te negeren.
In elk geval: toen mijn achterband vorige week plotseling lek was besloten ik en mijn ventielmijdende vingers op zoek te gaan naar een dichtbijzijnde fietsenmaker. Ik ging eerst langs de Albert Heijn voor een brood, om zichtbaar bij me te kunnen dragen, want dat is noodzakelijk. Zoekend om je heen kijken is in mijn buurt namelijk het teken dat je een onzekere wijkbezoeker bent, wiens ingewanden erom schreeuwen geoogst te worden, om vervolgens te worden verkocht vanuit een vriesvitrine op een organenmarkt in Kuala Lumpur. Met een brood en de daarmee samengaande 'ik woon hier, bitches'-air compenseer je voor die zoekende blik.
Maar wat nu dus bleek: fietsenmakers zijn in Slotervaart net zo zeldzaam als joggingbroeken in Oud-Zuid.
Fig. 1: 'In een tabel lijkt alles geloofwaardiger, of wacht nee dit heet histogram'
Toen ik teleurgesteld thuiskwam en een half uur blij heb zitten wezen met het feit dat ik mijn beide nieren nog bezat mailde ik Walter voor hulp, want als bijna-buurman en ervaren Amsterdam-Wester zou hij toch moeten weten waar men hier hun gewonde rijwielen onderbrengt. Maar hij antwoordde zoiets als 'Je woont buiten de ring man, we zijn helemaal geen buren, laat me met rust of ik eet je familie op'.
:(
Nou en toen ging ik zelf plakken en hoe dat is afgelopen heb ik al verteld, en als je dat alweer bent vergeten dan moet je naar boven scrollen en misschien ook even naar de dokter.
Ik zag banden plakken voorheen altijd als een soort beschuitfluiten: ik kan het wel, maar ik laat het liever aan anderen over, en dan het liefst niet in mijn huis vanwege al die kruimels en shit. Maar nu blijkt dus dat ik het niet eens kan. Oké, ergens wist ik dat ook wel, maar ik heb mijn fietsbandgerelateerde onkunde jarenlang met aantoonbaar succes weten te negeren.
In elk geval: toen mijn achterband vorige week plotseling lek was besloten ik en mijn ventielmijdende vingers op zoek te gaan naar een dichtbijzijnde fietsenmaker. Ik ging eerst langs de Albert Heijn voor een brood, om zichtbaar bij me te kunnen dragen, want dat is noodzakelijk. Zoekend om je heen kijken is in mijn buurt namelijk het teken dat je een onzekere wijkbezoeker bent, wiens ingewanden erom schreeuwen geoogst te worden, om vervolgens te worden verkocht vanuit een vriesvitrine op een organenmarkt in Kuala Lumpur. Met een brood en de daarmee samengaande 'ik woon hier, bitches'-air compenseer je voor die zoekende blik.
Maar wat nu dus bleek: fietsenmakers zijn in Slotervaart net zo zeldzaam als joggingbroeken in Oud-Zuid.
Fig. 1: 'In een tabel lijkt alles geloofwaardiger, of wacht nee dit heet histogram'
Toen ik teleurgesteld thuiskwam en een half uur blij heb zitten wezen met het feit dat ik mijn beide nieren nog bezat mailde ik Walter voor hulp, want als bijna-buurman en ervaren Amsterdam-Wester zou hij toch moeten weten waar men hier hun gewonde rijwielen onderbrengt. Maar hij antwoordde zoiets als 'Je woont buiten de ring man, we zijn helemaal geen buren, laat me met rust of ik eet je familie op'.
:(
Nou en toen ging ik zelf plakken en hoe dat is afgelopen heb ik al verteld, en als je dat alweer bent vergeten dan moet je naar boven scrollen en misschien ook even naar de dokter.
