(Geschreven in maart naar aanleiding van de maand van de gebitscontrole voor honden.)

Het is inmiddels al ver in maart, maar nu pas kan ik de energie opbrengen om verslag te doen van hoe ik februari heb doorgebracht. Het was de maand van de gebitscontrole voor honden, en ik kan je zeggen: het was de beste februari van mijn leven.

Toegegeven, het begon een beetje teleurstellend, allemaal. Met mijn hondje Mousie aan de lijn betrad ik de hal waar de feestmaand officieel van start ging, en daar wachtte ons een bloedserieus, ooglidverzwarend symposium over gebitsproblemen bij honden. Maar net toen Mousie zijn achterpoten positioneerde om hartstochtelijk op de folder ‘Tandplak en tandsteen: de grootste frisbeevangbemoeilijkers’ te kunnen gaan poepen werden we geblinddoekt en meegenomen naar een geheim vakantieoord, waar we wekenlang geleefd hebben op louter kippenvlees en hondenanesthetica. We mochten overal poepen waar we maar wilden en ongegeneerd aan onze en elkaars geslachtsdelen likken. Oh, de vrijheid! Het resort had bovendien een speciaal ingerichte orgiefaciliteit voor viervoeters, overladen met rubberen kippen en gewillige teefjes, die zo gefokt waren dat ze zich zonder enig voorspel lieten bestijgen door welke reu dan ook. Een medewerker van het oord fluisterde me nog in mijn oor dat ik ook wel even mocht, maar ik antwoordde hem vriendelijk dat die dagen voor mij voorbij zijn.

Het was een ongelofelijke maand. Ik zal voortaan mijn best moeten doen om, wanneer mijn tandarts me heeft gewezen op mijn tandplak, niet uit zuivere nostalgie per ongeluk een drol achter te laten in zijn tandartsstoel.

Lieve lezer, je weet, altijd
Zal ik klaar voor je staan,
Want door dit rijmpje staat Jan Smit
niet langer bovenaan.

Mi gado. Jan Smit en Yolanthe van Kasbergen, vercuntingliefd?


Bron: http://www.jansmit.coetc.

Wat is hier in fucksnaam aan de hand? Ik ken ze allebei niet zo goed, maar weet wel dat zij er altijd uitziet alsof ze gemaakt is van vers geoogste puppystaartjes, en hij altijd alsof hij net puin heeft helpen ruimen na een desastreuze vismarktexplosie.

Is dit soms het begin van een bizarre nieuwe 'persoonlijkheid is belangrijker dan uiterlijk'-stroming, en zo ja: serieus?

Ondanks het feit dat ik al bijna een jaar bijna-dagelijks over de Kinkerstraat fiets, heb ik nog steeds niet door wat het precies is dat alle weggebruikers zo consequent en grondig hun hersenfuncties ontneemt. Voor als je niet weet wat ik bedoel: zodra je voet of wiel op de Kinkerstraat zet verlies je direct elk gevoel voor logisch nadenken, ruimtelijk inzicht of zelfs gecoordineerd kniegebruik. Het is best een beetje belachelijk: iedereen gaat achteloos zijn eigen gang en negeert alle tegenliggers, rode stoplichten en marktbezoekers. Niet dat de niet-rode marktbezoekers opgemerkt worden, trouwens.


Het geval Kinkerstraat; casus 'De wiskundeleraar'

Weet iemand waarom dat nou precies is? Leeft er misschien een snotterig, gedachtenetend monster in de riolering, die, met een neuronenverlammende magneet onder een van zijn zeventien zwaar behaarde armen, voortdurend met geopende muil staat te wachten onder een putdeksel? Hopend dat hij een van onze verdwaald gemaakte gedachten kan opvangen? Gedachten als "Hij komt van rechts, hij heeft voorrang"? Ik denk dus van misschien. En dat hij dan thuiskomt 's avonds, en dat zijn vrouw vraagt van 'En, wat is de score vandaag?' En dat hij dan zegt 'Nou, haal de frituurpan maar tevoorschijn schatje, want ik heb vandaag een sappige "Oh ja ik moest nog naar de Dixons" voor je.'

Als je dringend dingen te lezen moet, dan heb ik nog essays over homomoslimmemory, Google Maps, Twitter en, de reden waarom ik mijn moeder in elk geval de komende drie weken niet zal durven bellen, een stukje over kutschurft.

P.S.: Doe ook de feestelijke 121e aflevering van As the world Spunks kijken.
P.S. 2: Ik weet nog niet of ik naar de korfbal ga vanavond, kun jij dat aan Lenoor doorgeven?

Een auto op een dak, dat zie je niet elke dag, behalve misschien in wijken waar burenruzies plaatsvinden die zo zijn geëscaleerd dat er uiteindelijk hijskranen bij betrokken zijn geraakt. In elk geval: ik zag er eentje, een auto op een dak, en deinsde er even goed van achteruit. Ook al had ik hem daar zelf neergezet, want dit was in Madurodam, en daar is alles op schaal. Op de patat na, want die kregen we in een kom.

Madurodam is door de aanwezigheid van toeristen en alléén toeristen uitermate geschikt voor het pesten van bijvoorbeeld toeristen. Alma en ik stelden het ons ten doel de taal over te nemen van elk miniatuurbouwwerkbewonderende gezin dat ons pad zou kruisen. En dat ging goed, de Amerikanen en Duitsers en Fransen waren makkelijk te im- en irriteren. Maar toen we een gezin (vader, moeder, kermend kind) kruisten dat converseerde in een onmogelijk definieerbare taal (Hongaars? Ivoorkusts? Haags?) en we ons geen raad wisten met de situatie, besloot Alma de kermgeluiden van het kind na te gaan doen. Iets wat best een nare actie was, aangezien dat kind twee á drie centimeter voor haar stond. Dat moet pijn hebben gedaan. Ik denk dat het jochie de rest van de dag niet meer gestopt is met zijn gekerm, en dat zijn stembanden, toen hij 's avonds eindelijk met zere, plakkerige wangen in slaap was gevallen, stilletjes uit zijn strot kropen, van zijn kin afgleden en door het raam naar buiten vluchtten. Op zoek naar een beter leven. Wellicht dat één van de twee via het schrijven van een emotioneel beladen autobiografie (met een titel als 'Je Toon Staat Me Niet Aan, En Het Ergste Is Dat Ik Die Toon Zelf Maak') en het bezoeken van vele talkshows een inspiratiebron kan worden voor getormenteerde stembanden wereldwijd.